..--**--.. น้องสาวที่จากไป ..--**--..

เลิฟลี่

ไม่มีอะรัยจะมาพรากคนเราไปจากเพื่อน จากฝูงได้ ถ้าใจเราไม่ไป ถึงแม้จะไปไกล ก็ยัง จะคิดถึงเพื่อน 
 จะยังรัก  อยู่เสมอ  แต่การจากลาที่ไม่มีวันกลับ นี่สิ เป็นเรื่องที่น่าหดหู่ เราต้องเดินจากไปเพียงคนเดียว  
จะไม่ได้ยินเสียงร่ำร้องของผองเพื่อนพี่น้อง ตลอดกาล....
    ..... น้องปลื้ม   นักเรียนชั้น  ม. 1/9 โรงเรียนนารีรัตน์จังหวัดแพร่
ใกล้กีฬาสีแล้ว  น้องปลื้มตื่นเต้น  น้องปลื้มอยากขึ้นสแตนเชียร์อยากร่วมเชียร์กับเพื่อนๆ อยากสนุกสนาน ....
แต่ว่า....น้องเขามีโรคประจำตัวบางอย่าง  แต่น้องเขาก็อยากขึ้นสแตนเชียร์อยู่ น้องเขามีแรงมุ่งมั่นที่จะ
 ทำสิ่งนี้ให้ได้  พี่คุมสี  เลยให้ไปถามคุณแม่
....คุณแม่น้องปลื้มอนุญาตให้น้องปลื้มขึ้นสแตนได้  น้องปลื้มดีใจมาก  และตื่นเต้นที่จะได้ขึ้นสแตนเชียร์ในครั้งนี้ 
 เพราะเป็นครั้งแรกที่เข้ามาในโรงเรียนนารีรัตน์   น้องปลื้มตั้งใจซ้อมมาก  และไม่ยอมเหนื่อย 
....วันอาทิตย์ที่  9  พฤศจิกายน 2546 พี่สีแดง   ได้นัดซ้อมอีกครั้งที่สนามกีฬา
  วันนี้น้องปลื้มไม่มา  
พี่สีแดงบอกว่า  น้องปลื้ม  เสียชีวิตแล้ว.....  เมื่อวานนี้เอง  ทุกคนหดหู่มาก  และบางคนถึงกับร้องให้ 
 เพราะไม่คิดว่าน้องคนนี้จะจากไปเร็วขนาดนี้  เพื่อนที่เคยเห็นหน้าเมื่อวันก่อน  แต่วันนี้ ไม่มีอีกแล้ว 
...ทุกคน ยืนสงบนิ่งให้กับการจากไปของน้องปลื้ม....
หากน้องปลื้มยังอยู่จงฟังไว้ว่า...ที่นั่งบนสแตนของน้องปลื้ม  จะไม่มีใครนั่ง  พี่ๆจะ
ให้น้องปลื้มได้นั่งในวันกีฬาสี  และจะได้ทำกิจกรรมเหมือนกับเพื่อนๆ 
แม้ทุกคนจะไม่เห็นน้องปลื้ม  แต่ใจของทุกคนยังรู้สึกได้ว่า  น้องปลื้ม  ยังร่วมซ้อม อยู่ข้างๆ เสมอ และเพื่อนๆของน้องปลื้มทุกคน จะยังรัก ยังคิดถึงน้องปลื้ม
อย่างที่เหมือนตอนที่น้องปลื้มยังมีชีวิตอยู่   ....เพื่อนๆจะไม่ลืมน้องปลื้ม...
  พวกพี่ๆ 3/6 3/9 และเพื่อนๆ มอ 1 ุทุกคน จะตั้งใจแสดง ในวันกีฬาสีให้เต็มที่ และสุดความสามารถที่มีอยู่ 
 น้องปลื้มไม่ต้องเป็นห่วง  เพราะ พวกพี่ๆ สัญญาว่า
 .... สีเราต้องชนะ.... ชัยชนะครั้งนี้  น้องปลื้มก้อมีส่วนร่วมด้วย 
น้องปลื้มอย่าไปไหน  มาร่วมกีฬาสีกับพวก เรา นะ 
หากเสร็จกีฬาสีแล้ว...
...........  ก็ขอให้ไปดี  หลับให้สบายนะน้องสาวของพี่ๆ 
                .......ลาก่อน.....
                                                                   จากพี่เบนซ์  3/6 NR