๒๙ ๏ เย็นให้มันชาไป ๚

tiki

๏  เย็นให้มันชาไป ๚     
 ยังนึกถึงวันทีเซไม่หาย  ๚    
          .ใครเล่าอยากจะเซ...ใครเล่าอยากจะพลาด 
ใครเล่าอยากจะพลั้งตกไปใน
ห้วงลึกแห่งใจที่ยากจะลุกขึ้นมาสู้
ฉันผลักตัวเองให้เข้าไปอยู่ในถ้ำ
ถ้ำอันเยือกเย็นลึกล้ำ..ยากทีใครจะตามเข้าไปทัน
ยอมรับว่ามันยังเซใจไม่หาย
              ใครเล่าอยากจะพลาด
กับคนเหี่ยมเหี่ยมเห็นอะไรก็ชาชืดจืดสนิทนี้ยังพลาดได้
รักเอ๋ยมันน่าชากระไร
หัวใจมันก็ทรมาณ...อย่ามาถามว่าใจมันไปไหน
ฉันเพียงเก็บใจไว้ในธารน้ำแข็งอันเย็นสุดขั้วหัวใจ
แช่มันไว้ให้มันหยุดทุกอย่าง
อยู่ในถ้ำใจ....ให้มันเย็น...ให้มันเย็น
ให้มันเย็นจนชาไปจะดีกว่าใดใดทั้งมวล
ทิกิ_tiki
จารไว้ ๑๑:๑๑
เช้าพระเสาร์ ๒๔ เมษายน พุทธศักราช ๒๕๔๗
: ที่มาของภาพ  Source of Picture with compliment : http://d21c.com/leprofesseur/reflect/Iceburg.jpg				

๏  เย็นให้มันชาไป ๚  

          ๏  ด้วยพลาดพลั้งรั้งไม่อยู่สุดกู่เหลือ
ใจมันเชื่อแรงร้อนกลอนเผาไหม้
จึงตูมโดดให้ลงน้ำเย็นสุดใจ
ร้อนกว่าไฟเจอเยือกแข็ง...แรงพอกัน    ๚    


          ๏   ทรมาณ..ตัวตน....คนเหี่ยมเหี่ยม..เข้าไป
ทรมาณ..จนที่ไหม้...กลายไปเป็น...เย็นฝัน
สุดขั้ว...เจอสุดขั้ว.....มันต้องหาย....เข้าสักวัน
คิด....เสีย...อย่างนั้น.....ก็ทรมาณ......ให้สะใจ  ๚   



 ยังนึกถึงวันทีเซไม่หาย  ๚    

         ถึงวันนี้ใจก็ยังเซ
มันเซค้างวันค้างคืน
มันฝืนใจไม่ได้
มันไม่อยากมีอะไร
ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไป
มันทรมาณปานใด
หนอใจ
....


ทิกิ_tiki
๑๑:๕๕
วันที่มองหาใดไม่เห็น
พระเสาร์ กลางวันร้อนจนใจไม่เร้น
เย็นแค่ไหนใจก็ยังไม่เย็น
๒๔ เมษา
๒๕๔๗  
ใจยังเหี่ยมไม่พอ ไม่เสร็จ


ที่มาของภาพ Source of Picture with compliment : http://www.portmac.com/Private/wallpaper/iceburg.jpg				

ฉันเพียงก้มลงวักน้ำเย็นล้างหน้า
ขอให้น้ำนี้มันเย็นเข้าไปถึงทรวงอันเหนือยล้า
ด้วยความทรมาณของฉัน  
: 4895 - tiki   : 8314 - 24 เม.ย. 47 - 12:22 

               สุดขั้วต่อสุดขั้วพบกัน
          ความฝันมันจึงทรมาณ
          ใจอันเจ็บร้าวราน
           คือหวานซ๋านแซมขม

                   ฤาใจที่สุดขั้ว
            ยังไม่พอคารม
            ยังไม่พอเจ็บตรม
             ยังไม่ชาชินใจ

ทิกิ_tiki 12:26 a.m
Sat April 24,2004				

๏   ๏  ที่สุดไซร้........นิ่งในธรรม.......เย็นค้ำคน... ๚ะ๛ 

อีกคำหล่นบนความเย็น

     ๏  เย็นในธาร...พานเย็นละไม..๚ 
  ๏ ...นิ่งในธรรม.......เย็นค้ำคน....๚ 
จารจบเมื่อ๑๖:๔๕
พระเสาร์ ๒๔ เมษายน พุทธศักราช ๒๕๔๗

                    ๏   รติรส พจน์มาลา๚    

                ๏        บุปเพหวนแต่เบื้อง................บางไหน

รอยก่อรอยกรรมไข......................แต่อั้น

เพียงภาพผ่องเพียงใจ..................จะขาด....ฤาอร

ใจมิอาจหักกั้น..............................ก่อเกื้อปางบุญ๚ ....ทิกิ_tiki ๘:๐๐


         ๏    เป็นกำลังนี่นั้น             ในใจ

บุญก่อรอยกรรมใด.............ใคร่ค้น

บาปตามติดเวรไกล.............ตามก่น...มาฤา

ใจย่อมตกแรกล้น...............เร่งล้ำรตี ๚  

                           ทิกิ_tiki
                           ๑๐:๓๑

๏ ...นิ่งในธรรม.......เย็นค้ำคน....  ๚ 

              ,มนุษย์เราเมื่อเกิดมา ต่อให้เกิดมาบน กองเงินกองทอง
พรั่งพร้อมไปด้วยทรัพย์สินเกียรติยศข้าทาสบริวารมหาศาลปานใด

หากไร้ซึ่งสติปัญญาไม่รู้ที่มาที่ไปแห่งจิตวิญญานตน
ก็ปานประหนึ่งวานรร่อนเร่อยู่บนกองแก้วแหวนเงินทอง
 ย่อมผลาญทรัพย์สิน เกียรติยศ ข้าทาส บริวาร มหาศาลเหล่านั้นลงสูญสิ้น
ย่อยยับด้วยอวิชาแห่งความประมาทในกรรม และความประมาทในธรรม

             จึงนั้น
            เหล่าปราชญ์ผู้มีปัญญาจึงได้ก่นเขียนงานจารไว้ให้เห็นเสมอว่า
          อัน ความรัก ราคะ ความใคร่ ความหลงอันเร่าร้อนใจนั้น 
เป็นสัญญานอันตรายในหลงสู่ประตูนรก..
 ด้วยเห็นแล้วว่า ในที่สุด บุคคลอันตามืดบอดต่อธรรม
ย่อมตกไปสู่การสูญสิ้น ซึ่งทุกสิ่งทุกอย่าง
 เริ่มแต่ปัญญาอันบอดลงเสียด้วยรัก

             ตามไปด้วยการเสื่อมสิ้นซึ่งเกียรติยศ.....
แม้นว่าเคยดูยิ่งใหญ่ อัครฐานน่ากรานกราบไหว้เพียงใด 
..ยามเมื่อตกไปอยู่ในบ่วงเล่ห์เสน่หาแห่งเพศตรงข้าม
ผู้เจนจัดด้วยเล่ห์กลกาม  
 ฤาด้วยภายใต้เงื้อมมือเจ้าวัยเยาว์เจ้าเล่ห์แห่งศรกามเทพ นั้นก็ดี
           บัดนี้ ย่อมไม่เปรียบปานกับเจ้าแมวเชื่องๆไร้ฤทธานุภาพเสียสิ้น
          ย่อมห่อเหี่ยว ไหล่ตก วิ่งตามรักไปกระเซอะกระเซิงดุจบ้าคลั่งฉะนั้น
         
            ก็ดังฤา เกียรติยศชื่อเสียงแม้นสั่งสมไว้นานปานไฉน 
ย่อมกลายให้เด็กวานซืนได้เย้ยเยาะใยไพ 
แม้นว่าปากนั้นจะสงสารเจ้าปานใด
 แต่ใจย่อมหัวร่อหุยฮาให้เป็นที่ปรากฎแก่สาธารณชน 
ย่อมก่นว่ากันสาดเสียเทเสีย ด้วยใจอันไม่รู้จักยับยั้งในเล่ห์กลแห่งราคะจริตอันเกิดด้วยใจประมาทฉันนั้น

           แม้นเพียงเกียรติยศยังถูกหมิ่นแคลนแล้ว 
 อันใดจะเหลืออยู่คู่กับเจ้าในโลกอันโหดเหี้ยมโหดร้าย ดังฤา 
 แม้นว่าทรัพย์สินเงินทอง ยามมืดหน้าตามัว
สมบัติอันพ่อแม่ปู่ย่าตายายสร้างสมไว้ให้เพื่อใช้ในการดำรงชีพสืบสกุล
ก็จักหมดสิ้น อาจไปถึงต้องดำรงตนเป็นขอทานเสียแต่ในสังคม

               ก็นี้ฤา ใช่เพราะเหตุใด ....
ด้วยความ หลงมัวเมาในรัก....
 ย่อมไม่เปรียบประดูโคถึกอันคึกพิโรธ  จะโผดโลดไปเสียแต่ให้ใจปราถนา 
 ใครจะหักจะรั้งจะก่นว่า
เจ้าก็จะทำเสียว่าไม่เคยได้ยินได้ยลคนเขาทักท้วงติง

                  ทรัพย์สินเสียก็ประเคนให้ ..
จักให้สุดที่รักแห่งเจ้านั้น สบายกายสบายใจ 
จึงทุ่มนานับประการไซร้ ให้เขานั้นได้เยิรยล 
 โอ้อกเอ๋ยกมล เจ้าก็หล่นเสียแต่ในกาม 
จึงมิใครจะหักห้าม จะเอ่ยว่าประการใด 
เจ้าก็โลดแล่นไปเสียที่จะไม่ฟัง
แต่ไหนแต่ใดเล่า ผู้ไหนจะห้ามเจ้า ดังฤา


               จึงภพชาติแห่งเจ้าผู้มัวเมาในรัก
           จึงไม่แม้นเปรียบเทียบไกลไปจากผู้ตาบอดไปได้
       จึงเป็นผู้หลงงมงายอยู่แต่ในกามราคะจริต
      จึงสมควรให้มิตรต้องเมินหมางระคางในความไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ
     จึงแม้นได้ผิดพลาดไปเสียแต่แม้ประการใด แห่งใจอันไม่ยับยั้ง
   จึงราวกับ ทะเลคลั่งที่เรือไร้หางเสือใดย่อมล่มลงสู่ก้นธารเสียเท่านั้น


              ข้าฯนี้ได้เห็นเหตุแห่งกรรมซึ่งหล่นมาคาดคั้นให้ปราชญ์ได้เสียคน
        มาหักสะบั้นโภชน์ผลในตนก็ด้วยฤทธิ์แห่งกาม 
      มาเงื้อง่ามงงงันให้ปัญญามันหาย
  มาทะลวงทะลายซึ่งทรัพย์สินแม้นแผ่นดินจะไม่มีกลบหน้า
โอ้ว่าอนิจจาเอ๋ยเจ้าเชยสมรเจ้าละอ่อนเจ้าทารกเอ๋ย
               คำของข้าฯ นี้นิดเจ้าจะได้เข้าใจเลยก็หาไม่
           ต่างเร่ร่อนบินร่ายเข้ากองไฟแห่งดนูรติทิวาราตรี
        อกเอ๋ยเจ้าก็ลิ้มรสเสน่หายวนยีอันเร่งรี่เผาผลาญใจ
     แล้วเจ้าก็ม้วนไขตกหล่นเสียแต่วัยเยาว์อันเขลาทึมสีดำ

                  บัดเดี๋ยวดลยลเสียให้พอใจ..
              แล้วเจ้าจงจากไปผลักใจให้ห่างกรรม
          ให้เจ้านั้นระเริงยลทุกเงื่อนงำ
        ให้สำนึกซ้ำว่า กรรมนั้นรอยเกวียน
      ให้แล่นเรียบแม้นทางเตียนและทางรกชัฏระดะตา
     สิ่งใดเล่าหนาจะตัดกรรมมิให้ซ้ำซากเคืองใจ
  ก็ด้วยสำนึกในวงกรรมวงเกวียน ให้หลบเสี้ยนคาใจเสียให้ดี
ให้รู้รอบระบอบวิธียกจิตพิจาณานี้แต่ในธรรม

              ขอความสุขสวัสดีมีชัยในรติการ  พึงมีแต่วิญญูชน
           ให้ไกลหม่นความขัดระเคืองเรื่องเศร้าหมอง
          ให้เจ้าหลายได้ประคองใจไว้เนิ่นนาน
         ไม่พลาดพานผ่านพาลอันกรายมาแต่ในรติรักแห่งรสใจ

             ขอให้เจ้าทั้งหลายได้มองเห็นเช่นข้าฯได้เห็นเป็นสาระแห่งกรรม
            อดีตเจ้าทำไว้อย่างไร จึงหวั่นไหวกันได้ถึงเพียงนั้น
            ให้เดินทางด้วยความระมัดระวังกันไว้
              ให้สดชื่นรืนเริงใจเสพสนานเยาว์วัยของเจ้าด้วยดี

                                                       ทิกิ_tiki
                                                 จารจบเมื่อ  ๘ : ๔๕
                                       พระอาทิตย์ ๒๕ เมษายน พุทธศักราช ๒๕๔๗

: ที่มาของภาพ  Source of Picture with compliment : http://d21c.com/leprofesseur/reflect/Iceburg.jpg 

        ๏  รติรส พจน์มาลา๚				

@ เบิกฟ้าเมษา ฯ


         .   ๏ ชมฟ้าเมษระย้า..........เรืองแสง

รวิสาดส่องแทง.....................ทั่วหล้า

แสงธรรมสู่แสดง...................ใครจัก...คิดฤา

วันหนึ่งวันเบิกฟ้า..................เร่งพ้นวันใด๚  



ฟ้าเอยงามอร่ามนักถักทอฝัน

ยามเมื่อจันทร์เบือนหลบซบน่านฟ้า

ตะวันยอนซอนซอกออกเมฆา

จรัสแสงเรืองฟ้าประกายยล 


          ช่างสวยงามยามฟ้านภาทัศน์

งามจำรัสเคียงธารามาสถล

งามจากฟ้าทอดตาดินรินสายชล

คือธรรมชาติอันลุล้นสาดแสงธรรม 


ทิกิ_tiki

จารเมื่อ ๙:๑๐ นาฬิกา
พระอังคาร ๒๗ เมษายน พุทธศักราช ๒๕๔๗


   ๏  งานงามงามพิศพ้น             เพียงใจ

   ธรรมหลั่งกระแสไหล              ไป่แล้ว

   งามธรรมดึ่งกลอนไทย            ดอกเด่น แก้วเอย

   รินธาตุธรรมเพริดแพร้ว            มุ่งล้วนธรรมธาร๚    


ทิกิ_tiki
งานตอบข้อธรรม..http://www.thaimisc.com/freewebboard/php/vreply.php?user=dokgaew13&topic=1211