๓๘ ๏ รักแรก.......นานมาก.ยากจะจำ๏

tiki

๏  รักแรก.......นานมาก.ยากจะจำ๏  
 ๏   เป็นอะไรไปหรือคือนุชนาถ
ช่างประหลาดเขียนอะไรมาให้นี่
สโมสรกลอนไทยใสกวี
จะตามรี่ล่องอ่านงานของใจ....
..  ๏       อยากจะเขียนอะไรก็ใคร่เขียน
      งานที่เพียรบอกบ่งประสงค์ให้
      ดูหรือชายก้มกรายเท้าเจ้าทรามวัย
     ว่ารักเดียวเพียงใจใคร่จะตาย
           
             ยังแปรเปลี่ยนเวียนกลับนับให้เห็น
       ชาตินี้เว้นไม่กล่าวอ้างจะร้างสลาย
       ใจอันยอกกลอกกลับนับว่าชาย
       ดูทำได้แม้นกำราบ..ลงกราบตีน...๏ ....
ขออภัย คำไหนก็ไม่สะใจเท่าคำสุดท้าย
ว่าวันที่ชายจะรักนั้นทำได้ทุกอย่างแม้นจะไป
ให้มันตายตายไปต่อหน้าก็ทำได้
แม้นจะอ้อนวอนขอให้มาดูหน้าก่อนตายก็ทำได้
แม้นจะก้มลงกราบแทบเท้าผู้หญิงคนหนึ่งก็ทำได้
แต่วาจาเท่านั้นที่รักษาในรักอันซื่อสัตย์ไม่ได้
 ๏  ๏     เจ็บนัก.......(ถูก)รักแรก๏  ๏   
เขียนไว้ให้รักแรกนานมากยากจะจำ  
: 4895 - tiki   : 270574 - 12 พ.ค. 47 - 10:12				

๏  ๏     เจ็บนัก.......(ถูก)รักแรก๏  ๏   




         ๏ ยังจดจำคำเธอเคยเพ้อพร่ำ

ว่ารักล้ำจำจดบทความหมาย

เคยมองซึ้งถึงดวงใจไม่เว้นวาย

เคยร่ำร่ายกลายกลอนอ้อนรำพัน๚    



         ๏ ยังจำภาพหักใจไม่รักอื่น

จำภาพยืนมองเธอกราบแทบเท้าฉัน

จำเมื่อบอกเธอว่าไม่รักกัน

เธอก็ผลันผลุนไปให้เขาแทง๚    



         ๏ เธอกู่ร้องก้องบอกยอกหลายที

ว่า**ไอ้บ้าคนนี้มีรักแจ้ง**

ให้มาดูใจก่อนจะตายแดง

ขอชาติเดียวเหนี่ยวไม่แกล้งใช่เจ็บฟรี**๚   
 


         ๏ วันนั้นฉันและเพื่อนรักจึงหักใจ

ไปดูหน้าคนจะตายให้รู้ที่**

****รอยแผลแทงที่แก้มและอกนี้

วันที่เธอคนดีบอกเลิกรา**๚    



         ๏ **ผมมันบ้าไปแล้วไอ้แก้วเอ๋ย

วิ่งไปเลยถือขวดแตกเข้าแหวกฝ่า

ถูกจิ๊กโก๋สวนหนักเกินหักปรา

แต่ก็สา...ดื่มเลือด..ที่เชือดใจ**๚  



         ๏ **สะใจไหมที่รักหักอกผม

แก้มที่คุณเคยดมช่างหมองไหม้

อกที่คุณเคยซบสยบไง

**แผลยาวใหญ่สองนี้ที่จดจำ**๚



         ๏ แล้วเขาก้มลงแทบพื้นพสุธา

เกลือกกลิ้งหน้าลงแทบเท้าดูระห่ำ

อีกน้ำตาหยาดนองมองระกำ

เพื่อนและฉันมองไม่ขำมันเกินทน ๚



         ๏ ช่างเป็นกรรมนำมาพาให้พบ

ดูสยบแทบเท้ามันฉงน

แท้นั้นร้ายคืนมาฝ่าประจญ

ทำทุกข์ทนเพียงเพื่อเทียบมาเสียบเวร๚



         ๏ จึงคำชายร้ายนักจักว่าพร่ำ

ล้วนเล่ห์ล้ำทำเสมือนรักเป็นเล่น

วันที่เลิกจริงนั้นมันกากเดน

ขอฝากเมรุอีกบทยอกบอกรักลวง๚ะ  







ในชุด...๏ บุญทำ....กรรมสรรค์แต่ง ๚   ๒ 
ทิกิ_tiki  
 ๏  ๏     เจ็บนัก.......(ถูก)รักแรก๏  ๏   


ไปคัดลอกกลอนต้นเงื่อนมาจากหน้า
http://www.thaipoem.com/web/poemdata/poemdata_53299.php

ในวาระที่รำพึงถึงความเจ็บเกินจำ จนเหมือนกากเดนที่จะจำ
ซ้ำแล้วเล่าไม่รู้กี่ภพชาติที่บาดหมางน้ำใจมาหรือไร
ชาตินี้ยังไม่รู้จะเลิกรา จะตามรังควาญ หักหาญน้ำใจได้กระไรหนาทุกท่าที


ทิกิ
10:13  พุธ 12 พฤษภาคม พ.ศ.2547				

.......ใครบางคน ...ติติงว่า....ทิกิช่างสรรหา
ความในอดีตไร้ประโยชน์โภชน์ผลมาเขียน
ให้มันเกิดอะไรขึ้นมา เพียงว่า 
***อาบน้ำร้อนมาก่อนเจ้า..จึงเข้าใจ**

แค่นั้นหรือ

.......เดิมที ทิกิก็ไม่ค่อยอยากเขียนอะไรพวกนี้เท่าไหร่หรอก

    ด้วยจริงจริงแล้วกลอนรักหวือหวา....
 สมัย อายุ สิบสาม สิบสี่ สิบห้า สิบหก สิบเจ็ด
ถ้าจำไม่ผิด ก็ร่อนส่งไป IS Song Hits ศาลาคนเศร้า เสียส่วนใหญ่ 

           บางครั้งก็ไป ส่ง แหกคอกกับอาจารย์ใหญ่ๆอย่างส่งไปเรื่อง 
*พรหมไม่ได้ลิขิต** ลงที่ ชัยพฤกษ์ สมัยโน้น 
ถ้าจำไม่ผิด ท่านอาจารย์ เปลื้อง ณ.นคร (จำนามสกุลถูกไหม..ไม่แน่ใจ ) 
ท่านลงให้ แถมอบรมมาด้วยว่า

         หนู บทกลอนลิขิตชีวิตข้าฯ เอง พรหมไม่ได้ลิขิตนี้ มันสะเทือนผู้ใหญ่นะครับ...เพราะคนเรา มันมีบุญมีกรรมมาแต่ในอดีตชาติ มีกรรมมาก็ต้องชดใช้กันนะครับ

        อยู่ต่อมา ต่อมา ดวงที่เขาดูๆๆๆๆกันไว้ให้
ที่แม่ระวังนักระวังหนา ว่าลูกแม่นี้หนา ดวงจะเป็นใหญ่เป็นโตต่อไปภายหน้าแต่ให้ระวังช่วงชีวิต ระหว่าง 17-19 ให้ดีจะมีภัย

     แม่ก็เร่งระวังระไว อบรมบ่มพร่ำสอนใจเป็นหนักหนา...แต่ลูกนี้กลับพลาดทีเสียท่าก็เพราะไอ้คนเลวนั้นหนา มัน**ทำของ**ใส่มาให้กินหมายใจจะล้างแค้นให้เราตายๆไปเสียสมกับที่เคย...บอกเลิกมันไว้

       ก็คบหากันสมัยเรียนหนังสือ เพื่อนฝูงให้เบอร์โทรศัพท์กันไปกันมา โทรฯ คุยกันไปกันมาถือเป็นเพื่อนกัน จะมารักคลั่งอะไรกันหนักกันหนาให้เพลียละเหี่ยใจอะไรปานฉะนั้น

         ไปที่ไหนก็ไปประกาศอะไรต่อมิอะไรเป็นคู่หมั้นมั่ง เป็นบ้าๆ อะไรอย่างประกาศในกลอนแบบนี้มั่งนั่นนะ ..
..ถ้าไม่กรรมไม่เวรกันมาแต่ก่อนแต่ไร...จะเป็นได้ถึงขนาดนั้นหรือ...

         ลงแตกหักขนาดแค่บอกไม่ได้รักเธอ ถึงกับวิ่งไปให้เขาเชือดเขาเฉือนจะเอาชนะให้ได้  ตามตื๊อตามส่งเพื่อนมาโทรศัพท์รังควาญเช้าจดดึก เพียงขอให้ไปเยี่ยมเยียนให้ได้ 

         ไอ้เด็กอย่างเรา แม้นจะโมโหโกรธาปานใด ที่ไปใส่ไคล้ ใส่ความให้เสียหาย....โดยเฉพาะ ทนไม่ได้เล้ย ที่ไปผลักอก **ว่าที่ที่รักปานดวงใจ***ของเราในคณะฯ ที่เราเรียนอยู่ในเวลานั้น ว่า**เฮ้ย นี่มันคุ่หมั้นผม ...ห้ามมายุ่ง**


        เพื่อนมาบอกให้ทราบ ทิกิก็อึ้ง สลดใจนัก ด้วยไม่รู้ไปหมั้นกับหมอนี่มาแต่
ครั้งชาติไหน....จะทำอะไรก็ไปแกล้งดักหน้าดักหลัง ให้ชีวิตเรามันพังไปเสียอย่างนั้น.....

แล้วมาหวนดูข่าวที่ หนุ่มมันเฉือนผู้หญิงทิ้งเสียในยุคนี้ ก็นึกถึง
ไอ้เจ้าบ้าคนนี้ขึ้นมาว่า...เดชะบุญที่ใช้ๆๆๆกรรมกันไปเสียแต่ในวันนั้นได้จบได้สิ้น ถึงจะตามราวี มาไม่เลิกไม่รา อีกหลายครั้ง...ก็ยังบุญที่พ้นมาเสียได้


             ที่ทิกิเขียนนี่มันมีประโยชน์ต่อใครบ้างไหมหนอ  
ทิกิ_ tiki  
12 พ.ค. 47 - 10:04