แมงกุ๊ดจี่

ฉันนั่งอยู่ริมน้ำ  สายตาทอดออกไปตามผืนน้ำที่กว้างนั้น  
ลมพัดมาเย็น ๆ  ขอบฟ้าสิ้นสุดที่ไหน?กันนะ  ฉันอยากรู้จัง....
ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าถือ  แล้วกดไปเบอร์ที่ฉันคุ้น  
แต่ไม่ค่อยได้โทร.
"สวัสดีค่ะ   พี่ภัทร"  ฉันโทรหาเขา  ซึ่งไม่บ่อยนักที่ฉันจะโทรหาเขา
"ว่าไงจ๊ะ  วันนี้แปลกจังโทรหาพี่ได้ไง?"   เสียงของเขารู้สึกได้อย่างชัดเจน
ว่าเขาแปลกใจ
"ไม่มีอะไรคะ  เพียงแต่ว่ากวางโทรมาบอกพี่ภัทรว่ารออยู่ที่  ริมน้ำน่ะคะ"  เสียงที่ส่งไปตามสายไม่ค่อยเต็มเสียงเท่าใดนัก
"ก็พี่รู้แล้ว  พี่จำได้ว่าเราชอบไปที่ไหน?"   เสียงของเขายังคงอบอุ่นเสมอ
"ค่ะ  งั้นกวางรอพี่ภัทรอยู่ที่นี่  นะคะ "  สายตาฉันยังคงเหม่อลอย กับผืนน้ำกว้าง
"จ๊ะ  อีกประมาณ  ครึ่งชั่วโมงนะ  พี่ต้องดูรายเอียดเอกสารก่อน
อย่าหนีกลับก่อนล่ะ  งั้นโดนดีแน่ ๆ "  เสียงส่งมา  ขู่ฉันอีกแล้ว  
ฉันวางสาย  วางโทรศัพท์ไว้ข้าง ๆ  สายตายังคงเหม่อมองออกไป  ตามผืนน้ำกว้าง
ฉันจะบอกแม่ได้ไงล่ะ  ว่าพี่ภัทรขอฉันแต่งงาน  
เพราะแม่คงเห็นว่าดี   และคงไม่ห่วงอะไร  ถ้าเป็นพี่ภัทร...
แต่แม่ไม่รู้หรอกว่าฉันรู้สึกหนักใจแค่ไหน?  และกังวลใจมากเพียงใด
ฉันมีปมในใจ  หลายอย่าง  เกินที่จะเอ่ยเล่า  ให้ใครรับฟังได้  
หากจะเล่าให้แม่ฟัง  เขาคงไม่สบายใจ  นั้นเป็นเหตุผลที่ฉันจะไม่เล่าให้แม่ฟังทั้งหมด
บางสิ่งบางอย่าง   ทำให้คนเราคิดได้มากมายขนาดนี้เหรอ?
แต่...อนาคตใครจะรู้ได้   ฉันอาจกังวลใจเกินไป
แต่ช่องว่าง   ระหว่างคนสองคนอาจแคบลงได้เมื่อทุกสิ่งยังสวยงาม
เมื่อเวลาผ่านไปช่องว่างนั้นอาจ  ห่างออกไปเรื่อย ๆ
ใช่  ฉันกังวล  ก็ชินเดอเรล่า  มีแต่ในนิยายเท่านั้น
แต่ชีวิตฉันเป็นไปไม่ได้...พื้นฐานหลายอย่างของเรามันต่างกันเกินไป
ฉันไม่รู้หรอกว่า...ฉันคิดผิด  ตัดสินใจผิดไปหรอกเปล่า...