 เขาเล่าว่า  ฉากภาคอีสานในบรรยากาศที่คนหนุ่มสาวต่างร้องรำเซิ้งกันอย่างสุดฤทธิ์สุดเดช เหมือนกับว่าอยู่ในเหตุการณ์จริงด้วย ก่อนจะลาจากภาคอีสานยังได้เห็นความเร้นลับของนางอัปสราที่ยืนตระหง่านอยู่ภายในฉากปราสาทหิน พร้อมกับมีบริวารร่ายรำในเงาสลัวๆ
       
       ภาคสุดท้ายขององก์ 1 คือภาคกลางที่วิถีชีวิตของคนไทยที่อาศัยอยู่ในภาคกลางจะมีความผูกพันกับสายน้ำอย่างแยกไม่ออก ตอนแรกฉันก็สงสัยว่าจะมีแม่น้ำลำคลองอยู่บนเวทีได้อย่างไร แต่ที่นี่เขาทำได้จริงๆ เพราะเผลอคิดแป๊ปเดียวฉันก็เห็นน้ำเอ่อท่วมจนเต็มขอบเวทีด้านหน้าก่อเกิดเป็นลำธารสายหนึ่ง แล้วชีวิตก็เริ่มต้นเมื่อตอนรุ่งอรุณที่ได้ยินเสียงไก่ขัน ชายคนหนึ่งล้างหน้าแปรงฟันแถมกระโดดน้ำดังตูมอยู่บริเวณท่าน้ำเล็กๆ ใช่แล้ว...เขาลงไปเล่นน้ำบนเวทีจริงๆ แต่ความอัศจรรย์ยังไม่หมดแค่นั้น เพราะเวลาผ่านไปอีกไม่กี่นาทีก็มีเรือที่แจวโดยพระภิกษุสงฆ์ออกมาบิณฑบาต ถึงตอนนี้ฉันได้ยินเสียงไหลเย็นของน้ำพลอยทำให้จิตใจสดชื่นไปด้วย

รดา 22 พ.ย. 2548 12:53 น. - ID 36708