๏ นึกว่าถึงสายัณห์แล้วฉันท์กาพย์ ณ ยุคบาปครอบงำ- ธรรม ซื้อขาย นึกว่าสูญโคลงกลอนแล้วตอนงาย ยุคนักพรตแพ้พ่ายภัยนารี ๏ นึกว่าไร้แล้วรอยนักเลงกานท์ ยุคทะแกล้วทหารรบภูติผี นึกว่าแหลกลงสะบั้นวรรณคดี ณ ยุคปราชญ์เมธีพ่ายพ่อค้า ๏ นึกว่าสิ้นผู้คนที่สนใจ ณ ยุคทวยถิ่นไทยต่างใกล้บ้า กับกลเร่งบริโภคเกินอัตรา และแย่งหาทางได้แม้ขายตน ๏ ยังเห็น ยังเห็น ยังพอเห็น อย่างพระจันทร์เจียนเพ็ญฉายแห่งหน คืนพรุ่งนี้คงผ่องก่องสกล โคลงบ่หม่นกาพย์บ่หมองไทยกรองธรรม
1470
3
0
หน้าส่วนตัว
