หน้าส่วนตัว
๏ สะนูว่าวกราวสั่นกล่อมขวัญทุ่ง
ตลอดรุ่งราตรีที่ท้ายบ้าน
เป็นนัยบอกให้รู้ฤดูกาล
วอนแถนท่านหยุดฝนที่หล่นริน
๏ ได้เวลาเกี่ยวนวดหวดฟาดข้าว
ที่เหลืองพราวงามงดให้หมดสิ้น
ในท้องทุ่งรวงทองของแผ่นดิน
ได้เก็บกินเก็บไว้ใช้ต่อพันธุ์
๏ ลูกหลานที่จากบ้านไปย่านอื่น
ก็ได้คืนหวนกลับให้รับขวัญ
หอบหัวใจรอนล้าสารพัน
มาโฮมฝันโฮมใจในบ้านเฮา
๏ สะนูว่าวหวิวหวีดกรีดเวิ้งว่าย
ระเริงร่ายบรรเลงเพลงบทเก่า
กล่อมคืนค่ำราตรีฟ้าสีเทา
ขับความเหงาร้ายเหลือเมื่อเหมันต์
๏ ภวังค์จิตคิดหลงพะวงใฝ่
ไปถึงใครบางฅนจ
2597
6
0
