จากหยาดฝนหล่นลงบนพื้นดิน ระเรื่อยรินไหลผ่านเป็นธารใหญ่ หล่อเลี้ยงหลายชีวิตดำเนินไป เป็นผู้สร้างความยิ่งใหญ่ให้ชีวา จากละอองพรางรดเป็นหยดน้ำ เริ่มกระหน่ำซัดสาดพิฆาตฆ่า หากเกรี้ยวโกรธกัดกินดวงวิญญา พสุธาหญ้าแพรกต้องแหลกราน คือสายน้ำเลี้ยงหล่อต่อชีวิต ดั่งสายโลหิตที่มีค่ามหาศาล ชำระล้างหมองหม่นจนเบิกบาน เมื่อไหลผ่านสร้างสุขให้ทุกคน หากชีวิตฉันเป็นเช่นสายน้ำ ที่เจ็บช้ำจะพัดไปให้คลายหม่น แต่ความจริงฉันเป็นได้ก็แค่คน ที่ต้องทนรับทุกอย่างอย่างที่เป็น
1958
5
0
หน้าส่วนตัว
