..๏ มิสร่างสูญบทกวียามคลี่ฝัน เถอะมาร่ายรำพันถ้อยฉันท์เพื่อน เพื่ออักษรศิลป์ไทยไม่ลางเลือน ยามวัตเถื่อนต่างแดนครอบแก่นใจ รอบตัวเรามากมีสิ่งสวยสด คราวปรากฏตรงหน้าอย่าสงสัย เดือนและดาวธรรมชาติวิลาสวิไล ส่องอำไพพิจิตรพิสดาร เปรียบเราเป็นกระต่ายน้อยที่คอยเก้อ เฝ้าฝันเพ้อมิหยั่งถึงสังขาร มองนภาเดือนดาวพราวตระการ จิตยังหาญคิดไขว่แม้ไกลตัว ลมหนาวและดาวเดือนดั่งเพื่อนย้ำ ทุกคืนค่ำแลไปไม่มืดสลัว ปราศตะวันเราเปรยมิเคยกลัว เพราะฝากตัวและใจไว้สะเมิง ๚ะ๛
1810
3
0
หน้าส่วนตัว
