ฝากฝัน
เพียงโดดเดี่ยวเดียวดายคล้ายโลกหลับ
ในห้องหับคับแคบแถบเมืองเหนือ
มีอาหารน้ำชาพอจุนเจือ
สิ่งที่เหลือว่างเปล่าช่างเหงาใจ
อยากมีใครสักคนสนใจบ้าง
ยามอ้างว้างเช่นนี้มีบ้างไหม
คนที่เฝ้าไถ่ถามความห่วงใย
เอาใจใส่คำนึงคิดถึงกัน
มองสายฝนหล่นพรำฉ่ำฟ้ากว้าง
นอกหน้าต่างพร่างพรายไร้ความฝัน
มองหาดาวเป็นเพื่อนเหมือนวานวัน
ใจหนาวสั่นค่ำนี้มิมีดาว
เพิ่งรู้เหงาเมื่อเราเดินโดดเดี่ยว
ดั่งคนเดียวเดินดุ่มในห้วงหาว
โลกสวยสดงดงามท่ามฟ้าพราว
ใจกลับราวร่ำร้องหมองเกินทน
ยามเหงาเยือนเหมือนร้างบนทางฝัน
มิอาจสรรเสกสร้างทางสับสน
คือเส้นใยเบาบางระหว่างคน
ในความรักสับสนระหว่างใจ
เก็บเม็ดเหง
3776
12
0
หน้าส่วนตัว
