ตอนเด็กๆ เราก็ติดละครทีวีเรื่องจักรๆ วงๆ เพราะมันก็มาจากนิทานพื้นบ้าน แต่เห็นภาพของการเหาะเหินเดินอากาศหรือเทคนิคต่างๆ ทื่ไม่ได้จากการฟังหรือการอ่าน เพราะบางทีจินตนาการในวัยเด็กไปไม่ถึง เด็กๆ ก็เลียนแบบพระเอก หรือผู้ร้ายจอมขมังเวทย์ จนบางครั้งก็เจ็บตัว หรืออาจถึงชีวิตเพราะความรู้เท่าไม่ถึงการ เช่นเหาะจากหน้าต่างชั้น 2 เพราะคิดว่าจะเหาะได้เหมือนในทีวี หรือบางรายก็เลียนแบบการฟันไม่เข้าแทงไม่ออกก็มี
พอโตหน่อยก็เริ่มติดละครเรื่องรักๆ ใคร่ๆ อิจฉาริษยา นานเข้าก็เอามาเรียนแบบโดยไม่รู้ตัว คงยอมรับกันว่า ในสังคมเด็กวัยรุ่น มีการชกต่อย ตบตี ตะโกนด่ากัน หรือหนีตามกัน จะว่าไป ก็ไม่ใช่ว่าละครสอนให้เขาเป
539
0
0
หน้าส่วนตัว
