ในเช้าวันจันทร์กับชั่วโมงเร่งด่วน รถเนืองแน่นเต็มท้องถนน ภาพความวุ่นวายของผู้คนตั้งแต่วัยเรียนไปจนถึงวัยทำงานมีให้เห็นกันอยู่ทุก ๆ เช้า
แต่ฉัน. . .วันนี้ไม่มีเรียน ขอทำตัวสวนกระแสหน่อยแล้วกัน. . .
ฉันเอื้อมมือไปตบนาฬิกาที่ส่งเสียงทำลายฝันจนกระเจิงแรงจนมันอาจจะพังในไม่ช้า ด้วยความหงุดหงิดนิด ๆ เพราะเมื่อคืนกว่าจะหลับได้ก็เล่นเอาเกือบเช้าแล้วนี่นา
ขออีก 5 นาทีนะ
ฉันพูดกับตัวเองทั้งที่ยังสลึมสลืออยู่ แล้วหลับไปอย่างที่บอก
5 นาที >> 10 นาที >> 20 นาที >>30 นาที และก็ 2 ชั่งโมง. . . .
11 โมง ตายล่ะ!!!
ฉันแทบจะร้องไห้ เมื่อลืมตาขึ้นมาแล้วเหลือบไปเห็นนาฬิกาที่แขวนติดอยู่กับฝ
หน้าส่วนตัว
1300
3
0
