16 กรกฎาคม 2555 02:39 น.

...เขียนบทกลอนถึงกันยามหวั่นไหว...

...


    ด้วยรักและปรารถนาดีอย่างที่สุด
แต่มนุษย์บางครั้งอาจพลั้งผิด
ปากเคราะห์หามยามร้ายทำลายมิตร
เธอมีสิทธิ์...ถือโทษโกรธฉันนะ

   มิเคยคิดดูหมิ่นให้สิ้นศักดิ์
เพราะใจนี้มีรักเป็นตรรกะ
มิใช่เหยื่อชิ้นโตอันโอชะ
ให้เขาประณามหยัน...ลืมมันเถอะ

   หวังอันใดในฝันอันงามงด
มิพ้นกฎเกิดดับ...จับเป็นเลอะ
เพียงสัมพันธ์ฉันท์เพื่อนอย่าเปื้อนเปรอะ
ดีกันเนอะคนดี...พี่ขอโทษ