จุดจบของสองใจ
อาจจะไม่ใช่แค่ใครสองคน
หนึ่งรักที่สับสน
ก็เพราะหลายคนวนร่วมทาง
เพียงแค่เธอเจอเขา
ระหว่างเราต้องบาดหมาง
เธอปันใจให้เขากั้นกลาง
ฉันกลายเป็นแค่ช่องว่างให้เธอข้ามไป
เจ็บลึกลึกเหมือนกัน
แต่มันก็ไม่ช่วยอะไรได้
ต่อให้ร้องก้องฟ้าจนน้ำตาท่วมใจ
เหนี่ยวรั้งยังไงเธอก็คงไม่กลับมา
บอกตัวเองต้องไม่เป็นไร
แม้จะขาดใครที่ทำให้ใจอ่อนล้า
ความจริงใจที่แลกไปกับรอยน้ำตา
ก็ถือซะว่ามันอาจไม่มีค่ากับคนบางคน