.....สายลมโชย....โรยตัว....แรงลมอ่อน
ใบโพธิ์ร่อน....อ่อนแรง....ต้านลมไหว
ลอยลงคว้าง....ลัดเลี้ยว....ดั่งสายใจ
สุดหยั่งได้.......กล่ำกลืน...มิฝืนทน
.......ใบโพธิ์ร่วง....หล่นลง....ลู่สู่พื้น
สงสู่ผืน....แผ่นดิน....ฝ่าลมฝน
ลอยลัดเลาะ....เลี้ยวไป....ในสายชล
เหมือนใจคน....ที่หล่น....ไม่ยั่งยืน
.........ใจของเธอ....ก็เปรียบ....ดั่งใบไม้
ที่อ่อนไหว....ต่อคารม...มิอาจฝืน
ความรักฉัน....ดั่งใบโพธิ์....ไม่หวนคืน
แอบสะอื่น....กลั้นน้ำตา....อยู่คนเดียว.........
23 เมษายน 2546 06:18 น. - comment id 130143
ไพเราะ..มากเลยค่ะ...
...เรน..แอบมา.. ให้กำลังใจ...นะคะ..
..สัมผัส..ความรู้สึก... มากมาย..

23 เมษายน 2546 09:20 น. - comment id 130176
^*^
^*^
^*^..มาช่วยเช็ดนํ้าตาให้ใบโพธ์จ้าา..^*^
อ่านแล้วหัวใจปลิวหายไปเลยย
เก่งจ๊ะเก่ง
^*^..................^___^...................^*^

23 เมษายน 2546 10:55 น. - comment id 130209
ไม่รู้ว่าเราใจเป็นเพียงใบไม้ใบหนึ่งด้วยหรือเปล่าซินะ สงสัยใจ (แวะมาทักทายค่ะ)

24 เมษายน 2546 02:24 น. - comment id 130605
เรน
........ขอบคุณนะค่ะ...เรนที่แอบมาให้กำลังใจ......คราวหลังไม่ต้องแอบนะค่ะ........เรามันคนกันเอง
แนทตี้
.......ดีจังมีคนช่วยเช็ดน้ำตาแย้ว......
ว่าแล้วเชี่ยวหัวใจใครก็ไม่รู้อยู่ที่กระดานอีกดวง
ที่แท้หัวใจแนทตี้นี้เอง
ผู้หญิงไร้เงา
......ไม่เป็นไร กระดานจะเป็นใบไม้ใบสอง
จะได้อยู่คู่กับ...ผู้หญิงไร้เงา
ขอบคุณสำหรับความคิดเห็นค่ะ
