หน้าที่คือรบ ศึกสงบคือครู

ธารินทร์

เด็กตัวเปล่าเท้าเปลือยเรื่อยลงทุ่ง
ใจหมายมุ่งสู่นาหาอาหาร
เสียมแทรกแซะซากแล้งแห้งกันดาร
ในลำธารมีแต่ทรายไร้ปูปลา
              ณ ทุ่งกว้างมีเพียงฟางร้างรวงข้าว
              แต่ละก้าวมุ่งมาดปรารถนา
              ได้กุ้งน้อยหอยขมผักนานา
              กินประทีงชีวาคราขาดแคลน
เดินตีนเปล่าก้าวไปในไพรกว้าง
สู่หนทางลำบากยากเหลือแสน
โรงเรียนก็อยู่ไกล้กับชายแดน
เด็กแร้นแค้นสุดจะทนคนเป็นครู
              มีเพียงปืนสะพายไหล่ไร้ขีดบั้ง
              มือครูยังไม่วางชอล์กหรอกนะหนู
              หากศึกไม่วางเว้นไม่เห็นครู
              ตัวยังอยู่ป้องชายแดนแผ่นดินไทย
ศึกสงบเมื่อใดจะไปสอน
แม้เหนื่อยอ่อนสู้ผจญยังทนไหว
เพราะครูรู้พวกหนูไม่มีใคร
ที่จะให้วิชาการบ้านดงดอย
              ศึกสงบแล้วทำไมหนูไม่เห็น
              หรือครูเป็นอื่นไปใจท้อถอย
              หรือครูกลับแนวหลังที่ยังคอย
              เด็กชาวดอยคอยถามความเมตตา
เพราะหน้าที่บอกค่าว่านักรบ
ไทยสงบเพราะทหารใจหาญกล้า
ถึงครูจะไปลับไม่กลับมา
รู้เถิดหนาว่าหน้าที่ลิขิตครู