โศก เอ๋ย โศก…………

แก้วนีดา

โศก  เอ๋ย โศก
 	โอ้ว่าโศกเอ๋ยโศก..วิปโยคโศกยิ่ง
จิตใจมั่วหมอง..มองโลกให้แกลงกริ่ง
จิตใจสั่นไหวยิ่ง..แสนโศกวิโยคในจิตหญิง
ดวงจิตให้แกลงกริ่ง..จะขอหยุดนิ่งลงตรงใจ
	โอ้ว่าเหงาเอ๋ยเหงา..เศร้าอยู่ลึกลึก
ยิ่งตกดึกน้ำค้างหนาว..กลางฟ้าใส
ลมเย็นเย็นพัดพลิ้ว..ริ้วพรูช่อไม้ใบ
หยาดน้ำใสใส..เลยไหลริน
	โอ้ว่าเศร้าเอ๋ยเศร้า..ด้วยจิตคิดถึงเค้า
แต่ก่อนมีเธอดังเงา..มีเค้าอยู่ข้างเคียงกาย
มาบัดนี้เหินห่าง..เธอหมางเมินเลือนหาย
ทอดทิ้งเราให้อยู่เดียวดาย..ผิดอะไรไม่บอกมา
	โอ้ว่าเจ็บเอ๋ยเจ็บ..เจ็บลึกอยู่ในจิต
ให้หวนคิดคิดถึง..ความหลังครั้งก่อนเก่า
สองเราเคยเล่น..เคยหยอกล้อกันเบาเบา
เธอไม่เคยเหงา..ตัวฉันเล่า  ยิ้มร่าเริง
	แต่มา ณ บัดนี้..เธอคนดีมาหนี้หาย
ด้วยคำขอเพียงคำเดียว..ที่เธอมอบให้ไม่ได้
คำว่า * ความจริงใจ *..ทำไมนะทำไม
คำนี้มันมีความหมาย..มากมายกับเรามี
	ขอให้เธอรับรู้ไว้นะ..หญิงดีก็มีศักดิ์
ใช่จะปล่อยตัวตามใจ..ให้เพราะคำว่า * รัก *
ขอให้เธอประจักษ์..อย่าได้คิดมาหานหัก
คิดจะรักด้วยการทำลาย..คิดใหม่นะเธอคนดี
        คิดใหม่ทำใหม่เถอะนะ..ยังไม่สายจนเกินแก้
เพราะเรารู้แน่แก่จิตใจ..ว่าความรักจริงที่มอบให้
จากหญิงที่เธอภาคภูมิใจ..ด้วยยังไม่สายจนเกินไป
ที่สองจิตของสองใจ..รวมเป็นหนึ่งได้ด้วยคำ * รักจริง *
โศกเอ่ยโศกจริงหละหรือ
แค่คิดถึงโศกก็โศกสรร
โศกเอ่ยโศกวิโยกจิตนั้น
ใยคิดถึงกันโศกสรรวิโยกจิตจริง
น้ำตาตกลงแกล้มนวล
ก็ด้วยเจ้าโศกล้วนทำโศกสรร
โศกจิตโศกใจไหวหวั่น
โศกสรรสาระพันโศกเอ่ย
อารมย์หนึ่ง.....ซึ่งคิดถึงเจ้าความโศก....เลยโศกสรรมันให้เสียสะใจกันไปเลย