สายฝนพรำฉ่ำเย็นเทลงมา
บนนภาครื้มฝนมืดสนิท
ฟ้าสีครามเป็นนิลดูมืดมิด
เหมือนชีวิตของข้าจะมืดมน
เมื่อไรเล่านภานั้นจะสว่าง
เมื่อไรเมฆจะจางหมอกจะพ้น
กว่าจะถึงตอนนั้นคงต้องทน
กับความหม่นหมองจิตที่เศร้าใจ
พยายามอดทนปนอดกลั้น
จากความมืดเหล่านั้นเพื่อวันใหม่
รอวันที่ฝนหยุดเมฆผ่านไป
เผื่อวันใหม่นั้นสดใสไร้ระทม