เปลวเพลิง
เสียงไม้เรียวหวดขวับลงกับก้น แสบเสียจนแทบว่าน้ำตาไหล ผองลูกศิษย์เห็นหน้าฉันคราใด ต้องหนีไกลเพราะกลัว เบื่อฉันเหลือทน บางคนตั้งสมญาว่าแม่มด เพราะภาพพจน์ในหน้าที่ฉันขี้บ่น หัวโบราณอย่างนี้ไม่กี่คน ชอบเสกมนต์ดำใส่ผ่านไม้เรียว จนดาวเคลื่อนเดือนคล้อยลอยลับฟ้า ศิษย์ใหม่มาเก่าไปหลายสิบเที่ยว ฉันยังคงเพาะบ่มแรงกลมเกลียว สอนศิษย์เฮี้ยวให้รู้รับสรรพวิชา นักเรียนยังเรียกสมญาว่าแม่มด ไม่ละลดความเนี๊ยบระเบียบกล้า ทั้งสั่งสอนเคี่ยวกรำธรรมจรรยา เหมือนเข้มงวดตรวจตรามาแต่ใด ถึงวันนี้อายุลุหกสิบ แรงจะหยิบไม้เรียวนั้นแม้นยังไหว แต่วิชาชีพฉันสั่นหทัย ต้องจำใจกล่าวคำว่าอำลา ภาพเด็กน้อยเยาว์วัยในวานวัน คือสิ่ง
5935
1
0
หน้าส่วนตัว
