เพชรพรรณราย
เหงาสุดเหงาเศร้าสุดทนจนแทบสิ้น
เปลี่ยวชีวินผินบนทางที่สร้างสาน
อยู่เพียงหนึ่งไร้ซึ่งเพื่อนเตือนดวงมาลย์
ผ่านห้วงกาลสานชะตาหาฝันเรา
อยากมีใครสักคนหนี่งพึ่งความคิด
มาช่วยคิดนำชีวิตที่หมองเศร้า
สู่ความสุขปลุกความหวังตั้งลำเนา
คอยบรรเทาความเศร้าสร้อยความน้อยใจ
อยู่ผู้เดี่ยวเปลี่ยวเปล่าเล่าแสนท้อ
สิ่งที่รอต่อความฝันมันหมองไหม้
ทำอย่างไรไปแห่งใดอยู่อย่างไร
มันช่างไร้หนทางต่อก่อทางเดิน
กำลังใจไม่มีแล้วมันแคล้วจาก
ฝันมันพรากจากไปไกลห่างเหิน
ไม่มีทางสร้างฝันใหม่ให้เผชิญ
ทุกคนเมินเหินห่างไปไม่ใยดี
จมกับความผิดผลาดอน
หน้าส่วนตัว
1979
4
0
