...อาดูรดับ..

สิปราง

สาลินี  ฉันท์  ๑๑
    หนาวเนื้อที่แม่ครอง   ยากจะป้องหรือปกกาย
ฤดูที่พร่างพราย              หยาดหยดวับระยับเมือง
   ไม่เว้นแม้ข้างใน         ที่หวนไห้กระไรเนือง
สุขไหนไม่ประเทือง        ประทานโศกประสบจินต์
   ระบายเป็นภาษา         ปนน้ำตาและราคิน
หวังเพียงให้ยลยิน          สดับบ้างนะคนทันธ์
   รับช้ำมาเพียงไหน       กลับคืนไปไม่นานวัน
วิโยครับโศกพลัน           ประหัตเหตุกิเลสคืน
   เริดร้างในวิถี               ตราบภพตรีมิเคียงยืน
อยู่ไกลคนละผืน              ณ แผ่นฟ้าชั่วราตรี
   จำรัสเป็นลายลักษณ์     มั่นสลักยิ่งวจี
จารไว้ในฤดี                    ปรภพไม่สบตา
   เพราะรักที่เสื่อมสูญ      สิ้นจำรูญก็ไคลคลา
เปรียบพจน์ที่ลมพา         ก็พัดพลิ้วละลิ่วจาง
   เหือดห่างมล้างเหตุ       ด้วยอาเพสที่ใจลาง
สั่นไหวไปทุกนาง            เมื่อได้สบพบอินทรีย์
   แดนไหนไม่พบสุข       พบเพียงทุกข์ชั่วชีวี
หวังพึ่ง ณ มุนี                  ยากขจัดวิบากเบียน
   แม้นมีสักร้อยรัก          บังเกิดมักก็จุณเจียร
หวังแสงแห่งวิเชียร         กลับร้อนเร่าเพราะไฟรุม
   ทุกทิศก็กิจร้อน            ณ โศกย้อนกระไรคลุม
กอบกรรมเข้าหลายขุม     มละร่างจึงวางวาย.   
----------------------------------------------------------------