"ยังเป็นเพื่อนกันได้หรือเปล่า?"
"เวลาเหงาขอโทรหาบ้างได้ไหม"
ยังมีหน้ามาถามฉันอีกเหรอเธอทำได้ยังไง
ฉันไม่ใช่นางเอกเสมอไปหรอกนะเธอ
บังเอิญว่าเป็นพวกรักแรงเกลียดแรง
ไม่แสแสร้งไม่แกล้งทำไม่พร่ำเพ้อ
ไปไกลๆ เลยตอนนี้ไม่ต้องมาพบมาเจอ
รู้สึกขยะแขยงเธอเสียจริงๆ
ยังมาทำเป็นปั้นหน้าอาลัย
แหวะ!!ไม่ไหว...เห็นแล้วทุเรศตาอย่างยิ่ง
เชิญไปทำใส่เขาเถอะ...น่าระอาจริงๆ
แหมทุกสิ่งเล่นละครเก่งจริงเถอะให้ตาย
เกลียดนักเกลียดเธอสิ้นดี
ความรักที่เคยมีก็ค่อยๆจะจางหาย
เหมือนตัวประหลาดหนึ่งตัวกำลังจะค่อยๆตาย
ออกจากใจฉันอย่างง่ายๆ แล้วก็กลายเป็นสายลม...
แฮ่ๆๆ ไม่รู้จะแรงไปรึป่าว... สะใจดีค่ะ อิอิอิ
24 พฤศจิกายน 2549 23:36 น. - comment id 630742
สะใจมั่กๆเรย หึหึหึ อยากจะว่าให้สะใจแบบนี้ต่อหน้าจังเลย

25 พฤศจิกายน 2549 23:27 น. - comment id 631023
อิอิ กลอนนี้อ่ะแต่งมาจากเรื่องจิงๆ ค่ะ แต่เรื่องมานเกิดมาหลายเดือนแล้ว... แฟนเก่าเรามาพูดกะเราอย่างนี้..เรารับไม่ได้อ่ะค่ะ - -*
