แดดเช้า
จากไม้หน่อกอไผ่หน่อไม้อ่อน
เคยซุกซ่อนตัวตนบนโลกเหงา
เดียวดายหวังสร้างชีวิตขีดเส้นเงา
หลบมุมเฝ้าแดดทอก่อต้นโต
อาศัยลมดินน้ำฉ่ำชื่นนัก
คมในฝักหนามไผ่ไม่เคยโผล่
ลำต้นอ่อนซ่อนตนทนโทรมโซ
มิอวดโอ่เอ่ยอ้างอำพรางใด
เติบลำต้นบนกอจนกล้าแกร่ง
ขยายก้านกำแพงแรงยิ่งใหญ่
ล้อมหลักบังกระแสลมข่มโถมใจ
ประสานกิ่งเป็นพงไพรไผ่เติบตน
คือวิถีแห่งต้นกล้าท้าทายฝัน
อาศัยวันเวลามาฝึกฝน
รู้แข็งกร้านเอนอ่อนพอผ่อนปรน
รู้รับทนแดดแรงลมแล้งโรย
จากไม้หน่อกอไผ่ในวันก่อน
เคยซุกซ่อนบ่มตนบนโลกโหย
สั่งสมโศกสุขล้ำฝนฉ่ำโปรย
ทั้งลมโชยมรสุมรุกรุมตน
เติบต้นกล้าฝ่าโลกทั้งโศกสุข
ผงาดจากที่ซ่อนซุกทุกแห่งหน
ผล