กระต่ายใต้เงาจันทร์
ช่างเหน็บหนาวทุกคราวคืนกลืนน้ำตา
สะอื้นหาโหยไห้เพราะใจหวัง
อ่อนและล้ารักทำร้ายเหลือกำลัง
ทุกสิ่งยังฝังแน่นในใจเรื่อยมา
ลมหายใจรวยรินเหมือนเจียนขาด
สิ่งที่วาดเหลือแค่ฝันนั้นสิ้นค่า
ต้องยอมรับฝืนยิ้มกับโชคชะตา
หวังเพียงว่าแผลเลือนหายได้สักวัน
เหมือนแผลเป็นที่เลวร้ายคอยหลอกหลอน
เหมือนดังซ่อนมีดมีพิษกรีดตัวฉัน
หวาดผวาทุกข์เหมือนเงาเศร้าทุกวัน
ความผูกพันธ์สิ่งเลวร้ายไกลจากที
แต่แผลนี้ช่างเจ็บปวดรวดร้าวนัก
รอยแผลรักยังทิ่มตำซ้ำทุกที่
คืนเหน็บหนาวทนเดียวดายในราตรี
น้ำตามีรินร่วงทางช้ำระทม
2124
8
0
หน้าส่วนตัว
