เคยได้ยินลูกเรียกให้เปิดประตู
เคยได้ดูลูกออดอ้อนขอซื้อของ
พ่อยังจำตอนเด็กเด็กยามลูกร้อง
พ่อประคองปลอบโยนจนหลับไป
มาวันนี้ไม่มีลูกอยู่ตรงหน้า
พ่อมองฟ้าเห็นภาพลูกอยู่ไหวไหว
พอเพ็งมองอีกทีลูกหายไป
ใบไม้ไหวคิดว่าเจ้ามาเคล้าคลอ
พ่อขอบคุณอัลเลาะส่งลูกมา
เปรียบเหมือนยาบำรุงใจไม่ให้ท้อ
จนเมื่อลูกเติบใหญ่ช่วยงานพ่อ
ช่วยให้พอเบาใจไม่ภวง
พ่อพอใจเลี้ยงลูกมาสิบแปดปี
จนมีอันเป็นไปตามประสงค์
อัลเลาะห์เอากลับไปด้วยบรรจง
เพราะพ่อคงเลี้ยงลูกได้ไม่ดีพอ
2 มีนาคม 2552 20:06 น. - comment id 958003
...เป็นความรู้สึกที่ยากจะบรรยายค่ะ...เป็นความรัก..และความผูกพัน..ของผู้ให้กำเนิดที่มีต่อ...ผู้เป็นสุดที่รัก..ของตนเอง... แวะมาทักทายกันค่ะ..

3 มีนาคม 2552 04:56 น. - comment id 958181
สวัสดีคับมุนิ เขียนเศร้าให้ไว้.......ชื่นชมนะคับ

22 มิถุนายน 2552 18:19 น. - comment id 1003753
เศร้าสุดบรรยายค่ะ
