ตาลยอดด้วน...

คีตากะ

บนถนนลูกรังริมฝั่งทุ่ง
ฝุ่นคละคลุ้งค่อยคลายมลายสูญ
กลีบสีเหลืองสดใสใต้โคนคูน
แลจำรูญยามเย็นเด่นสะคราญ
 
นกกระยางเยื้องย่างบนทางเปลี่ยว
ลมกอดเกี่ยวกิ่งกกโยกผสาน
ดอกผักตบสีม่วงพวงผลิบาน
ครอบครองธารสองฝั่งยังงดงาม
 
บนถนนว่างเปล่าทาบเทาหม่น
ลูกรังปนโมลาสราดรดหลาม
กลิ่นน้ำตาลโชยทุ่งฟุ้งทุกยาม
คอยช่วยปรามธุลีแดงลอยแรงลม
 
ตาลยอดด้วนเดียวดายยืนปลายทุ่ง
ดับการปรุงภพชาติพิลาสสม
คอยประกาศสัจธรรมท่ามสายลม
ที่ครอบห่มทุ่งธารผ่านเดือนปี
 
คืออนุสรณ์สอนฉันในวันพรุ่ง
ผ่านท้องทุ่งยามเย็นเป็นสักขี
ท่ามต้นข้าวช่อเรียวเขียวขจี
แทนวจีกวีวงศ์องค์ศาสดา...



 

เธอจงละความพอใจ ความกำหนัด
ความเพลิดเพลิน 
ความทะยานอยาก ในเวทนา ... ในสัญญา ...
ในสังขาร ...ในวิญญาณเสีย ด้วยอาการอย่างนี้ 
วิญญาณนั้นจักเป็นธรรมชาติ
อันเธอละได้แล้ว 
ตัดรากขาดแล้ว
ทำให้เป็นเหมือนตาลยอดด้วน 
ทำไม่ให้มี ไม่ให้เกิดอีกต่อไปเป็นธรรมดา.


 พุทธวจน...
				

รถไฟทางคู่

คีตากะ

มุมสงบ...

คีตากะ

เสียง...

คีตากะ

กำลังใจให้เธอ...

คีตากะ

ครั้ง...ปีกมารปกคลุมล้อมรุมโลก
แผ่ทุกข์โศกทั่วหล้าดั่งอาถรรพ์
ทวยเทพจรจากหายมลายพลัน
แม้สวรรค์ก็หันเมินเดินห่างไกล...

เธอคงก้าวตามฝันมิหวั่นหวาด
กี่ภพชาติหวนมาหาหวั่นไหว
เพียรปลดปล่อยคนทุกข์รุกทรวงใน
ถ้อยคำอธิษฐานใด...เธอได้ยิน
                      
รอยยิ้มเธองดงามเหนือสามภพ
งามสยบเทพใดในสรวงสิ้น
สวมอาภรณ์งามกว่าองค์อัมรินทร์
ทั่วธรณินหาเทียบเปรียบคนงาม

ดวงตาเปี่ยมเมตตากว่าพระอิศวร
รูปรัญจวนกว่าใครในโลกสาม
มงกุฎเธอเลอค่ากว่าของพระราม
เพียงเอ่ยนามก็ศักดิ์สิทธิ์สัมฤทธิ์พร

เปล่งวาจาดั่งดนตรีแห่งศรีสรวง
มารทั้งปวงศิโรราบบาปไถ่ถอน
นิรมานกายนับล้านช่วยจารจร
อำนวยพรทั่วหล้า...จักรวาล

แดนถิ่นเถื่อนดงดอยฝากรอยเท้า
สถิตเนาเนิ่นวันกัลปาวสาน
ที่ร้อนแล้งก็ชุ่มชื่นยิ่งยืนนาน
ที่ร้าวรานเหน็บหนาวบรรเทาไป

วิบากกรรมโลกมนุษย์สุดหยั่งวัด
เธอหมายทัด-ทานต้านสะท้านไหว
แลกน้ำตามหาศาลปานสิ้นใจ
หามีใครใต้หล้าจะหยั่งแจ้ง            
        
ขอเป็นหนึ่งกำลังใจให้เธอนี้
กี่พันปีมั่นใจไม่หน่ายแหนง
คงภักดีชั่วฟ้าหาคลางแคลง
ด้วยรู้แจ้งว่ารักเธอ...เสมอใจ...