ดวงตะวันทอดแสง ผ่านช่องลมเล็กๆ แสงแดดยามเช้า ปลุกฉันขึ้นจากภวังค์ อีกเดี๋ยวเสียงเจ้านาฬิกาหัวเตียงก้อคงดังติดตามมาแน่นอน ฉันยังไม่อยากตื่นขึ้นมา ได้แต่แอบเร้นกายไว้ใต้ผ้าห่ม ความเหนื่อยล้าที่มีอยู่มันยังไม่ได้จางหายไป
. แต่จะทำยังไงได้ คงต้องสลัดความเหนื่อยล้าออกไป เพราะ หน้าที่การงานที่กำลังรอฉันอยู่ เฮ้อ
ทำไมหนอ ผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างฉันถึงต้องเกิดมารับผิดชอบอะไรมากมายแบบนี้
นาฬิกา ข้างผนังห้องชี้บอกเวลา ว่า หากมัวชักช้ากว่านี้ คงไปทำงานสายแน่ ฉันได้แต่เร่งฝีเท้าขึ้น หวังว่า คงจะไปถึงที่ทำงาน เร็วกว่า หัวหน้าซักหน่อย เมื่อก้าวเท้ามาถึงหน้าที่ทำงานก้อพาลได้ยินเสียง เล็กๆ ของใครค
หน้าส่วนตัว
1178
0
0
