ผู้สัญจร
ฉันพกร่มสองคันวันฝนตก
ในหัวอกฉันคิดตั้งจิตว่า
หากได้เจอเธอนั้นวันฝนมา
ฉันรีบคว้าร่มพกมาปกเธอ
หากถูกฝนสัดสาดเธออาจป่วย
ร่างระทวยด้วยฤทธิ์เป็นพิษเพ้อ
ต้องนอนซมห่มผ้าที่หาเจอ
นอนละเมอเผลอครางไม่สร่างเซา
กลางสายฝนหล่นตกในอกฉัน
อยากมีวันใกล้ชิดสนิทเข้า
อยู่ในร่มสองคันเพียงขั้นเรา
จนความเศร้าเหงาพรากต้องจากไกล
ฉันพบเจอเธอแล้วอีกแนวฝั่ง
ฝนพรูพรั่งลมโบกวิโยคไหว
สายฟ้าแลบแปลบปลาบดุจนาบใน
กลางหัวใจเจ็บช้ำต้องกล้ำกลืน
ภาพที่ฉันเห็นเธอและเจอเขา
ทั้งสองเข้าเงาร่มภิรมย์ชื่น
อยู่ท่ามกลางเม็ดฝนที่หล่นครืน
ดุจหยิบยื่นความช้ำหรือกรรมเรา
ฉันทิ้งร่มหนึ่งคันวันฝนตก
ฉันเหลือพกค
2237
4
0
หน้าส่วนตัว
