..สายลมทะเล..
ตาสบตา พิเคราะห์ ว่าเหมาะนัก
เถอะที่รัก ซบลง อย่าสงสัย
ประชิดอิง พิงแอบ แนบหัวใจ
ไม่รู้ใคร ใจสั่น ตัวรุมรุม
สติเอ๋ย ร่อนเร่ เนรเทศ
กาลจึงควร แก่เหตุ อาเพศสุม
เมื่อความรัก เดินหน้า เข้าคร่ากุม
สิ่งที่เกิน ควบคุม รุมประดา
ขนทุกเส้น ชูชัน เหมือนสั่นหนาว
สองแก้มขาว เรื่อแดง ราวแตงผ่า
นอกจากเสียง อากาศ ลอยไปลอยมา
สักครึ่งคำ จำนรรจา ก็ไม่มี
แล้วความอดทน บอบบาง ก็แพ้พ่าย
ไม่รู้หญิง หรือชาย ทำบัดสี
ตดสะเทือน เลื่อนลั่น ปฐพี
กลิ่นกระจาย ทั้งโบกี้ รถไฟฟ้า
สุภาพบุรุษ ยกมือ “ผมเองครับ”
สุภาพสตรี สวนขวับ “ดิฉันค่า”
รักกันจริง ชิงกันรับ ประทับอุรา
ขอเชิญลง ป้ายหน้า..ขาผมคัน
1181
4
0
หน้าส่วนตัว
