ตะวัน
ก็อาจใช่..
เช้าวันใหม่ในฤดูหนาว
สายหมอก..จะบ่งบอกเรื่องราว
ว่าเวลาเช้าคือเวลาที่สวยงาม
แดดจางๆเมฆบางๆลมอ่อนๆ
จะสวยดั่งละคอนที่แสนหวาน
ความรัก..จะสานถักเป็นฟ้าสีคราม
โอบกอดทุกโมงยามให้อุ่นหัวใจ
เพียงแต่เช้าวันนี้..มีบางสิ่ง
บางสิ่ง..ที่แสนยิ่งใหญ่
บางสิ่ง..ที่ถูกทิ้งเอาไว้
เป็นแค่ละอองของความอ่อนไหวในความทรงจำ
ฟ้าวันนี้จึงเหมือนมีสีเทา
ก้อนเมฆก้อนเก่า..ดูเหงาซ้ำๆ
แสงแดด..ไม่ทอสีแสดอย่างที่เคยทำ
ทุกสีสันมันดูคล้ำๆ..ไม่รู้จะทำอย่างไร
เช้าวันนี้ที่ไม่มีเธอ
ความเหงาล้นเอ่อ..เป็นน้ำสีใส
ปริ่มบนขอบตา..ระบายสีของฟ้าให้เปลี่ยนไป
บางสิ่งที่จางหาย..ทำเช้าวันใหม่..ให้เปลี่ยนไปแล้ว