พี่ดอกแก้ว
เป็นริ้วรอยเวลามากรีดกด
ให้รู้รสชีวิตสิทธิทั้งหลาย
ได้พบความงามล้ำพรรณราย
และวุ่นวายร้ายล้นอัปลักษณ์
บางคราวเหงาเศร้าทรวงทวงถามฟ้า
ดั่งธุลีไร้ค่าอันต่ำศักดิ์
นอกสายตาผู้ใดจะทายทัก
อยู่ในปลักอารมณ์ขมขื่นใจ
บางคราวราวมณีที่สูงค่า
เขาถนอมนักหนาเอาใจใส่
ดุจเพชรงามร้อยเหลี่ยมเจียรนัย
ที่วางไว้บนเรือนแห่งราชา
สลับความเหลี่อมล้ำต่ำสูงนี้
ให้ชีวีรับบทที่มีค่า
รู้สัมผัสรสร้ายแห่งมายา
หลอมให้กล้าแกร่งสู้อยู่บนทาง
ทุกรอยแผลแท้คือชัยชนะ
ที่อดทนเสียสละแม้อ้างว้าง
ทุกรอยยิ้มคือหัวใจไม่เจือจาง
จากแรงสู้อยู่อย่างไม่มืดมน
ผ่านเวลามาพบประสบศิลป์
จึงหมายจินต์
1550
9
0
หน้าส่วนตัว
