ผมนั่งรอเวลาให้ผ่านพ้น
ในค่ำคืนมืดมนที่พ้นผ่าน
อยู่ในช่วงเวลาราตรีกาล
ที่ดูเหมือนไม่นานจะหมดไป
เพื่อรอคอยอะไรในบางสิ่ง
ดูเหมือนจริงเหมือนฝันที่สงสัย
นั่งทบทวนหวนในจิตคิดครุ่นไป
ว่าทำไมมีอะไรสำคัญกว่า
กว่าจะรู้อยู่หน้าคอมตอนตีสี่
ใกล้จะถึงเวลาแล้วนี่ที่รอหา
จะเดินทางไปภูเก็ตอีกสักครา
เพื่อตามหาตัวตนที่หายไป
ผมไม่รู้ว่าตอนนี้มีใครอยู่
ใครนั่งรู้อ่านอยู่ตอบได้ไหม
ส่งมาหน่อยส่งมาให้กำลังใจ
อยากพบใจพบฝันที่ฉันอยากมี