พิมญดา
ฉันคนเจ็บเดินทางมาอย่างสาหัส
เจ็บปวดนักเมื่อคนรักนั้นแปรผัน
นอนเจ็บปวดรวดร้าวทุกคืนวัน
ทิ้งความฝันทุกอย่างลางเลือนเงา
เจ็บเจ็บเจ็บทุกวันใจแทบขาด
สุดอนาถน้ำตาซึมคิดถึงเขา
มีใครบ้างช่วยรับฟังคงบรรเทา
คงช่วยเราคลายเจ็บครารักพัง
มาวันนี้เจอเธอคนขี้เหงา
มานั่งฟังเรื่องเศร้าคราวหนหลัง
คนเหงาฟังเงียบเงียบตั้งใจฟัง
จึงประดังพรั่งพรูให้รูความ
เมื่อคนเจ็บมาเจอคนขี้เหงา
เรื่องที่เล่าค่อยคลายปมจมคำถาม
คนเหงาฟังอย่างตั้งใจในนิยาม
ไม่เหยียดหยามคนใจช้ำพร่ำวางวาย
ทั้งที่ก่อนเจอเธอเพ้อแทบคลั่ง
ไม่มีหวังในชีวีหลบหนีหาย
มาวันนี้ความเจ็บค่อยผ่อนคลาย
เป็นอะไรใจเจ้ากรรมย้ำตัวเอง
2132
10
0
หน้าส่วนตัว
