พรระวี
ในสายน้ำรี่ไหลไกลลิบลิบ
เทือกภูทิพย์เย็นละอองฝนฟ่องฝอย
ยามสายัณห์เยือกลงตรงเชิงดอย
สายรุ้งลอยทาบฟ้าใกล้ลาวัน
ระรวยรินกลิ่นพยอมหอมเย็นชื่น
อารมย์รื่นระริกไหวคล้ายภาพฝัน
อ้อมอกป่าสดสีขจีพรรณ
ขับลำนำพร้อมกันเป็นเพลงไพร
เสียงลำไผ่เสียดกออ้ออี่อ้อย
นกเขาน้อยสัญจรจะนอนไหน
หรือขาดคู่เสน่หาว้าเหว่ใจ
ไม่มีใครเป็นเพื่อนยามเยือนคอน
กอระกำพร่ำระงมกับลมหวิว
หนาวใจริ้วยามร้างห่างสมร
สุดระกำจำพรากจากบังอร
ในดงดอนเดียวดายให้ระกำ
กิ่งไทรโศกโยกคลอนถอนสะอื้น
ฝากความขื่นขมปร่าเพลาค่ำ
ยูงยางใหญ่ยักย้ายส่ายระบำ
ร่ายลำนำภูผาสู่ฟ้าไกล
ในแดนดินถิ่นทิพย์ระยิบระยับ
พฤกษาขับเพลงกลอนที่อ่อนไหว
บำเ
932
16
0
หน้าส่วนตัว
