วฤก
๏ แสงสีทองส่องฉายที่ชายฟ้า
ฟ่องเมฆาเคลื่อนคล้อยลอยเวหน
ราวเวหาสดาดม่านสำราญยล
ค่อยคลี่หล่นโลมแผ่นแดนไผท
พฤกษ์สะบัดกวัดกิ่งกลิ้งใบส่าย
เล่นพระพายพักโบกโยกโยนไหว
ปลายยอดโค้งวงค้อมน้อมกอไกว
ระบำไพรพิจิตรพิศเพลินตา
ลมหนาวชายกรายผ่านสะท้านเยือก
น้ำค้างเกลือกกลิ้งในใบพฤกษา
สะท้อนแสงแรงสีสุรียา
จรัสจ้าแจ่มแววแสงแพรวพราว
เพียงพรายเพชรเก็จพร้อยร้อยประดับ
วาววะวับวางไว้ในหมอกหนาว
ดังเวหนกล่นกลาดดื่นดาษดาว
ภาพยามเช้ายลชื่นตื่นตาชม ฯ
โอ้จอมขวัญวันเหงายามเช้าหม่น
ขื่นระคนระคายคล้องจะครองขม
เจ้าอยู่ไกลใจผวาเหมือนคว้าลม
ไร้คู่ชมชื่นอรุณหมกมุ่นมาน
มองแสงทองส่องฟ้าครารุ่งแจ้ง
ไม่สาดแ
1094
3
0
หน้าส่วนตัว
