10 เมษายน 2556 22:04 น.

มายากระจก...

คีตากะ

อาณาเขตโรงงานโอฬารล้ำ
ถนนทำเลียบตึกลึกสุดแสน
ด้านหนึ่งเป็นกระจกป้องปกแทน
ล้วนหนาแน่นลำบากยากกล้ำกราย

ทางคดเคี้ยวยิ่งนักสุดจักหยั่ง
มีผนังหลังคามาสุดสาย
หน้าประตูสู่ตึกลึกเบื้องปลาย
คือจุดหมายปลายทางต่างรุดไป

ถึงประตูเข้าตึกผนึกแน่น
กระจกแผ่นบานหนึ่งซึ่งสวยใส
คนภายนอกห้ามผ่านทำการใด
คนภายในรู้รหัสสลัดกลอน

บานประตูจะเปิดเกิดเพียงครู่
เพียงพอผู้หนึ่งผ่านดาลไถ่ถอน
วันหนึ่งนกหลงทางหว่างสัญจร
มันบินร่อนพลัดมาฝ่าเผชิญ

นกคู่สองลืมตัวมัวพร่ำพรอด
หมายหลุดรอดทางกระจกระหกระเหิน
พบประตูทางเข้าที่เขาเดิน
มันบินเพลินชนกระจกตกมาตาย

คู่รักมันตามมาหาจนพบ
เห็นซากศพนอนนิ่งยิ่งใจหาย
พลันร้องเรียกฉุดดึงตัวพึ่งตาย
แต่ร่างกายแน่นิ่งยิ่งร้อนรน

คนผ่านมาพอดีที่เกิดเหตุ
สุดสังเวชเหตุการณ์พานฉงน
กระจกใสลวงตาพานกชน
ส่วนอีกตนบินหายกับสายตา

เปรียบโลกนี้มีชีวิตให้คิดนัก
ชนจมปลักภาพลวงล่วงสังขาร์
ล้วนวุ่นวายหลายหลากมากมายา
จนชีวาล่วงลับอัประมาณ

เห็นกงจักรเป็นบัวมัวคว้าไขว่
แต่สิ่งใดได้ไปในสงสาร
ตกบ่วงบุญบ่วงบาปตราบเท่านาน
ยากก้าวผ่านเวรกรรมที่ทำมา

พระสุคตศรีมุนีพลีชีวิต
ทรงอุทิศเทิดธรรมย่ำตัณหา
แหวกข้ามพ้นสงสารด่านกามา
ด้วยปัญญารู้แจ้งสำแดงองค์

เผยนิพพานพ้นทุกข์คือสุขเลิศ
หยุดการเกิดการตายมากมายหลง
สุขอื่นใดไม่เที่ยงเพียงปลดปลง
อย่างายงงไตรภพเป็นศพนอง.

4448

love

comment

8 เมษายน 2556 20:34 น.

จุดจบแห่งการพบกัน....

คีตากะ

จุดจบแห่งการพบประสบเนตร
ฤาปราศเหตุอันใดไร้ความหมาย
เพราะลมยังทิ้งถ้อยบนรอยทราย
ฝากลวดลายริ้วคลื่นดาษดื่นตา

จุดสิ้นสุดแห่งการพบประสบสอง
ฤาลอยล่องว่างเปล่าเฝ้ากังขา
เพราะน้ำค้างคงวาววับงามจับตา
ฝากใบหญ้ามาลีเติมสีไพร

จุดยุติแห่งการพบประสบสาน
ฤาเพียงการจากพรากยากแก้ไข
เพราะลูกแกะที่พลัดหลงกลางพงไพร
ย่อมทิ้งไว้ในรอยเลือดแห้งเหือดกรัง

จุดสุดท้ายแห่งการพบประสบนั่น
ฤาเพียงวันร้างลาพาสิ้นหวัง
เพราะวิหคซึ่งพลัดพรากจากรวงรัง
ยังฝากฝังรังคอนก่อนลาไกล

จุดอวสานการเจอแห่งเธอ-ฉัน
ฤาคือวันเอ่ยลาพาหวั่นไหว
เพราะแสงกรุ่นแห่งตะวันอันอุ่นไอ
ยังฝากไว้ในราตรีที่เยือกเย็น...

2287

love

comment

17 พฤษภาคม 2556 21:35 น.

ค น คั่ น เ ว ล า...

คีตากะ

อ า จ เ ป็ น เ พี ย ง แ ค่ ค น คั่ น เ ว ล า
แ ท ร ก เ ข้ า ม า ช่ ว ง สั้ น สั้ น วั น เ ธ อ เ ห ง า
ยื น เ คี ย ง ข้ า ง กั บ เ ธ อ เ ส ม อ เ ง า
เ พี ย ร ค อ ย เ ฝ้ า ดู แ ล แ ค่ ชั่ ว ค ร า ว

อ า จ เ ป็ น เ พี ย ง ค น นั้ น ใ น วั น เ ศ ร้ า
ที่ ค อ ย เ ฝ้ า เ ยี ย ว ย า ค ร า เ ห น็ บ ห น า ว
ช่ ว ย ป ร ะ โ ล ม ป ล อ บ ป ลุ ก ทุ ก เ รื่ อ ง ร า ว
จ น เ ธ อ ก้ า ว ต่ อ ไ ป ไ ด้ อี ก ค ร า

อ า จ เ ป็ น เ พี ย ง ใ ค ร ห นึ่ ง ซึ่ ง พ า น พ บ
บั ง เ อิ ญ ส บ วั น เ ธ อ เ จ อ ปั ญ ห า
ค อ ย ร่ ว ม คิ ด ร่ ว ม แ ก้ แ ค่ ผ่ า น ม า
จ น เ ธ อ ฝ่ า ข้ า ม ไ ป ไ ม่ เ ดี ย ว ด า ย

อ า จ เ ป็ น เ พี ย ง ค น บ้ า ก ล้ า เ อ า ร่ า ง
ยื น ต้ า น ข ว า ง พ า ยุ ดุ ก ร ะ ห า ย
เ พี ย ง ใ ห้ เ ธ อ พั ก ฟื้ น ห ยั ด ยื น ก า ย
สู่ จุ ด ห ม า ย ที่ ห วั ง เ ค ย ตั้ ง ใ จ

อ า จ เ ป็ น เ พี ย ง ค น ห นึ่ ง ซึ่ ง โ ง่ เ ข ล า
ที่ รั บ เ อ า อุ ป ส ร ร ค ห นั ก เ พี ย ง ไ ห น
ร่ ว ม เ ผ ชิ ญ พ ร้ อ ม เ ธ อ ย า ม เ จ อ ภั ย
วั น เ ธ อ ไ ร้ ใ ค ร แ ล แ ผ่ ก า รุ ณ ย์

อ า จ เ ป็ น เ พี ย ง ค น นี้ ที่ ถู ก เ ย า ะ
เ พี ย ง เ พื่ อ เ พ ร า ะ เ ข้ า ข ว า ง ท า ง ก ร ะ สุ น
บั ง เ ธ อ ไ ว้ ใ ห้ พ้ น จ น ก า ย พ รุ น
ล้ ม ค ลุ ก ฝุ่ น แ ท น เ ธ อ เ ส ม อ ม า...