31 กรกฎาคม 2558 22:57 น.
คีตากะ
เมียไม่มีไม่เจอ...ต้องเพ้อหนัก
ด้วยหลงรักทรามวัยใจห่วงหา
มาพบกันวันสายหน่ายอุรา
รักกานดาแรกพบคบผูกพัน
เมียไม่มีไม่เจอ...ใจเผลอรัก
สุดจะหักอาลัยใจโศกศัลย์
รักแสนรักหนักอกฟกจาบัลย์
ด้วยสวรรค์เล่นกลหม่นหทัย
เมียไม่มีไม่เจอ...ละเมอฝัน
เกินกว่ากั้นดวงจิตคิดหวั่นไหว
กามเทพปักศรกร่อนทรวงใน
ทำฉันใดตัวเราเศร้าอุรา
เมียไม่มีไม่เจอ...พลอยเหม่อหม่น
เหนือเหตุผลหัวใจให้โหยหา
เวรกรรมใดไยซ้ำช้ำวิญญาณ์
พาเธอมาพบกันวันสายเกิน...
31 กรกฎาคม 2558 22:58 น.
คีตากะ
ในวันที่ฝนพรำน้ำตาหลั่ง
ชีวิตพังพ่ายแพ้แก่ความฝัน
บนถนนเหว่ว้าเดินฝ่าฟัน
รอบกายนั้นงันเงียบสุดเปรียบปาน
เส้นทางไกลโพ้นฟ้าจวนล้าล้ม
น้ำค้างพรมเหน็บหนาวราวสุสาน
มีมือหนึ่งดึงฉุดดุจเจือจาน
ประคองผ่านความมืดเย็นชืดชา
ช่วยรักษาเยียวยาคราบอบช้ำ
เคียงข้างย่ำสายฝนหล่นเวหา
ด้วยความรักภักดีมีให้มา
ขอบคุณฟ้าพาพบประสบเธอ
คือนางฟ้าข้างถนนบนทางฝัน
ปลุกปลอบกันนานมาคราพลาดเผลอ
เพียงซื่อใสไร้มารยาพาละเมอ
เพราะมีเธอจึงมีฉันฟันฝ่าไป...
1 สิงหาคม 2558 00:31 น.
คีตากะ
รักคงยังไม่พอ...ต่อเหตุผล
เพราะอีกคนหมายครองเรียกร้องสิทธิ์
จำกัดขอบขีดวงหลงความคิด
ด้วยยึดติดตัวตนบนความลวง
รักคงยังไม่พอ...ส่อแววหม่น
เพราะอีกคนคิดไกลไปใหญ่หลวง
หวังควบคุมกุมจิตคิดถามทวง
ด้วยหลงบ่วงมายาพาโศกี
รักคงยังไม่พอ...ก่อสับสน
เพราะอีกคนหลงผิดคิดป้ายสี
ทำรักเพี้ยนกลายทุกข์รุกทวี
ด้วยหวังดีแต่เขลาเปล่าปัญญา
รักคงยังไม่พอ...ห่อเหี่ยวนัก
เพราะคนรักมิแจ้งแห่งปริศนา
ฟังคำมารร้อยลิ้นจินตนา
ด้วยหลงคว้าอัตตาพาระทม...
31 กรกฎาคม 2558 22:59 น.
คีตากะ
ในวันเหงาเปล่าร้างบนทางฝัน
มีเธอนั้นผ่านมาคราอ่อนไหว
ยามทดท้อต่อเติมหวังพลังใจ
เติมเชื้อไฟที่ใกล้ดับให้วับวาว
ค่ำคืนแรมมืดมนสับสนนัก
เธอมอบรักส่องสว่างกลางห้วงหาว
เป็นแรงใจเปรียบแสงแห่งดวงดาว
ความเหน็บหนาวพลันมลายจางหายไป
เพราะมีเธอจึงมีฝันวันอ่อนล้า
ยามสบตาอบอุ่นละมุนไหว
บนโลกเปลี่ยวอับจนคนเข้าใจ
มีเธอให้ไออุ่นแสนคุ้นเคย
ตราบวันนี้มีเราเข้าใจซึ้ง
เป็นที่พึ่งพิงใจให้เปิดเผย
ยากจำนรรจ์สรรหามาเปรียบเปรย
เพียงคำเอ่ยว่าฉันนั้นรักเธอ...
31 กรกฎาคม 2558 23:09 น.
คีตากะ
ทุ่งนาร้างนางลืมปลื้มแสงสี
ไปได้ดีเมืองฟ้าเมินหน้าหัน
ทิ้งรวงข้าวลำคลองต้องจาบัลย์
ลอยสวรรค์อำไพไม่หวนมา
ลืมถิ่นทุ่งรวงทองลืมน้องพี่
ลืมรักที่จริงใจไปโหยหา
หลงเมืองกรุงฟุ้งเฟ้อเพ้ออุรา
ห่างไกลตาแม่พ่อเฝ้ารอคอย
บัวดอกงามยังบานรอกานต์แก้ว
ฤาลืมแล้วต้นตาลพานเหงาหงอย
ลืมกองฟางกลิ่นดินสิ้นร่องรอย
ทิ้งคนคอยมองเคียวเพียงเดียวดาย
ลืมลำคลองเคยล่องเคยครองรัก
ลืมรสผักริมคลองน้องห่างหาย
ปล่อยดอกจานร่วงหล่นปนดินทราย
กองมากมายปลายนาน้ำตาริน
หลงในป่าซีเมนต์เร้นล่องหน
ไปหลงคนหน้าใสใจโผผิน
ลืมพี่ชายคนจนชนชาวดิน
ลืมกระท่อมเสียสิ้นโบยบินจร
หากวันใดบาดเจ็บจนเหน็บหนาว
อย่าลืมข้าวคอยเคียวเรียวสลอน
รีบคืนถิ่นบ้านนาอย่าอาวรณ์
คนอาทรคนหนึ่งคำนึงคอย....
Calendar
Lovers
17 คน เลิฟคีตากะ
หน้าส่วนตัว
2835
