แสงดาวคือพราวเงินงวยฝัน รวีวันพลอยพรั่นหวั่นแรงดล พร้อยพริบระยิบใจชวนให้ชน มานะทนท่องทั่วฟ้าหาดารา รอยทางที่หว่านไว้เป็นผืนฝัน ละอองนั้นโปรยปรายระบายฟ้า ร่องกล้าเติบดารานั้นต้องนัยนา เอื้อมมือคว้าต้นเรียวเกี่ยวเก็บรวง ดวงดาวคือเม็ดฝันอันประเสริฐ งามบรรเจิดเมื่อเกิดผลดลใจดวง รอนแรมหวังเก็บดาวพราวในสรวง เพียงหล่นร่วงแรใจให้พริบพราว.
1847
3
0
หน้าส่วนตัว
