16 มกราคม 2551 12:23 น.
คีตากะ
อยากจะกอด เธอไว้ ให้คลายเศร้า
อยากจะกอด เธอเนา เอาซบไหล่
อยากจะกอด เธอมั่น ทุกวันไป
อยากจะกอด เธอไว้ ใจสั่งมา
อยากจะกอด พรอดคำ ย้ำว่ารัก
อยากจะกอด ปกปัก คอยรักษา
อยากจะกอด เพียงเธอ เพ้อทุกครา
อยากจะกอด กานดา เวลาตรม
อยากจะกอด เกี่ยวรัด ปัดความเหงา
อยากจะกอด เธอเล่า เอากายห่ม
อยากจะกอด มิ่งมิตร แนบชิดชม
อยากจะกอด เธอยามล้ม ขื่นขมใจ
อยากกอดเธอ นานนาน ทานลมหนาว
อยากกอดเธอ ทุกคราว ร้าวหวั่นไหว
อยากกอดเธอ ยอดรัก แสนปักใจ
อยากกอดเธอ ยามไหว ใจอ่อนแอ
อยากกอดเธอ แนบครอง ยามร้องไห้
อยากกอดเธอ เอาไว้ ยามใจแพ้
อยากกอดเธอ ละเมอฝัน มิผันแปร
อยากกอดเธอ ถึงแม้ แค่เพียงเงา.
13 มกราคม 2551 19:50 น.
คีตากะ
มาตรแม้นคนถูกรักจักสนุก
ส่วนคนทุกข์คือส่งใจไปรักเขา
คอยกังวลหม่นหมองนั่งครองเศร้า
ต้องคอยเฝ้าห่วงหาเวลาไกล
คนถูกรักมักเล่นตัวทำหัวหมุน
ถือว่าทุนมากกว่าพาเหลวใหล
แสร้งหลอกล่อต่อคนที่เขามีใจ
เป็นสุขในความทุกข์เขาเฝ้าย่ำยี
แม้บทบาทคนถูกรักจักสูงส่ง
แต่ฉันคงไม่ขอเป็นเล่นบทนี้
ขอรักใครไม่ยอมให้ใครรักมี
พร้อมยินดีปวดร้าวคราวรักลา
หากเธอชอบบทนี้ยินดีให้
ด้วยเข้าใจเธอคนนี้ดีนักหนา
มีรักจริงยิ่งแท้แม้นานมา
แสนล้ำค่ากว่าใครเคยได้เจอ
เพราะเธอดีที่สุดดุจนางฟ้า
มีรักในแววตามาเสนอ
ใครรักใครไม่สำคัญฉันหรือเธอ
สุดท้ายเอ่อรักล้นสองคนเคียง
อยู่ที่ใครเห็นค่าว่าความรัก
นั้นสูงศักดิ์หรือต่ำค่าพาใจเสี่ยง
รวมสองใจใฝ่ปองคล้องคู่เคียง
จึ่งเรียบเรียงเพลงรักสลักใจ
แต่หากรักข้างเดียวเปล่าเปลี่ยวจิต
ถึงอุทิศมอบกายหมายพลีให้
ดั่งปรบมือข้างเดียวเปลี่ยวหทัย
คงจะไร้สุ้มเสียงเพียงเปล่าดาย.....
1 สิงหาคม 2558 00:50 น.
คีตากะ
คนขี้อายคนนั้นที่ฝันถึง
ใช่ใครหนึ่งที่เธอเพ้อคอยหา
ไม่ดีเด่นเป็นแค่คนธรรมดา
เพียงแววตามีรักแท้มอบแด่เธอ
คนขี้อายคนนี้ที่เธอฝัน
ไม่ลาวัณย์แต่จริงใจให้เสมอ
อาจมิใช่ใครคนนั้นคิดฝันเจอ
เพียงเสนอรักให้ไม่ส่างซา
คนขี้อายคนหนึ่งซึ่งเธอรัก
อยากรู้จักมานานพานหวงหา
เป็นแค่คนเรียบง่ายมิพรายตา
เพียงใบหน้าเหงาเหงาเศร้าทุกวัน
คนขี้อายคนโน้นโชกโชนรัก
เคยอกหักหลายคราวร้าวโศกศัลย์
เป็นได้แค่ตัวสำรองต้องจาบัลย์
เพียงแต่ฝันเธอเข้าใจมอบไมตรี
คนขี้อายคนที่มีเพียงรัก
ไร้สิทธิ์จักวาดหวังนั่งสุขี
แค่ตัวเปล่าเล่าเปลือยเหนื่อยชีวี
เพียงหวังดีต่อเธอเสมอมา
คนขี้อายคนเศร้าเฝ้าคิดถึง
คงไม่ซึ้งใจเธอละเมอหา
ไม่พิเศษตรงไหนใจระอา
รับได้ไหมกานดา ถ้ารักจริง
5 มกราคม 2551 05:40 น.
คีตากะ
คราวเหมันตฤดูเยือนสู่ถิ่น
พระพายสิ้นอาทรกร่อนกายผิว
ยังหนาวเหน็บเจ็บกายหลายรอยริ้ว
เย็นสยิวซ่านทรวงดวงกมล
เสียงหัวใจใครหนึ่งตราตรึงจิต
หมายมิ่งมิตรพร่ำพรอดกอดสักหน
เพียงหนาวคลายกายอุ่นเจือจุนตน
หวังหลุดพ้นความเหงาเฝ้าเพ้อคำ
อกเว้นว่างร้างใครให้แนบกอด
เพียงอ้อนออดฤาจริงยิ่งงามขำ
คนไกลฟังนั่งคอยรอยน้ำคำ
ความหมายล้ำลึกแท้หรือแค่ลวง
ขอเสนออ้อมใจให้เธอห่ม
ต้านทานลมหนาวมาพาห่วงหวง
ให้ซบไหล่อิงใกล้ไว้เดินควง
ผ่านพ้นล่วงคืนหนาวสิ้นร้าวราน
อกแม่คุณคงอุ่นนักเพราะรักแสน
ประหนึ่งแม้นผ้าห่มคารมหวาน
ใจอ่อนไหวไหลหลั่งดั่งท้องธาร
ยิ่งสะคราญงามสุดดุจเทพี
สวยครบสูตรนุชธิดาแสนน่ารัก
พิลาสพักตร์ปานอัปสรจรสรวงศรี
มาตรได้คู่อยู่เคียงเพียงนารี
คงชีวีสำราญปานเทวัญ.....
1 สิงหาคม 2558 00:42 น.
คีตากะ
เมื่อหัวใจไม่อาจต้านความคิดถึง
เพ้อรำพึงถึงเธอละเมอหา
จากห้วงใจไหลหลั่งพรั่งพรูมา
ยากเกินกว่ายับยั้งพังทลาย
ไกลแสนไกลแค่ไหนใจยังเพ้อ
เพียงมองเหม่อเดือนดาวพราวหลากหลาย
ยามความเหงาเร้ารุมสุมใจกาย
หัวใจหมายอยากพบประสบเจอ
ห่างไกลกันวันนี้สุดที่รัก
ถึงยากนักพบกันมั่นเสมอ
คอยแต่ฟ้าพาเงาเจ้ามาเจอ
คงล้นเอ่อน้ำตาพาตื้นตัน
แม้นได้อยู่คู่เคียงเพียงชิดใกล้
คงสุขใจนักหนาพาสุขสันต์
มอบรักแท้แก่เจ้าเฝ้าผูกพัน
สร้างสวรรค์บนดินสิ้นอาวรณ์
หากพลาดรักหักหาญร้าวรานจิต
ทั้งชีวิตตรอมตรมจมสุดถอน
ต้องจำพรากจากไกลให้อาทร
คงลิดรอนจิตใจไปแสนนาน.....
Calendar
Lovers
17 คน เลิฟคีตากะ
หน้าส่วนตัว
4622
