เขาเล่าว่า ฉากภาคอีสานในบรรยากาศที่คนหนุ่มสาวต่างร้องรำเซิ้งกันอย่างสุดฤทธิ์สุดเดช เหมือนกับว่าอยู่ในเหตุการณ์จริงด้วย ก่อนจะลาจากภาคอีสานยังได้เห็นความเร้นลับของนางอัปสราที่ยืนตระหง่านอยู่ภายในฉากปราสาทหิน พร้อมกับมีบริวารร่ายรำในเงาสลัวๆ
ภาคสุดท้ายขององก์ 1 คือภาคกลางที่วิถีชีวิตของคนไทยที่อาศัยอยู่ในภาคกลางจะมีความผูกพันกับสายน้ำอย่างแยกไม่ออก ตอนแรกฉันก็สงสัยว่าจะมีแม่น้ำลำคลองอยู่บนเวทีได้อย่างไร แต่ที่นี่เขาทำได้จริงๆ เพราะเผลอคิดแป๊ปเดียวฉันก็เห็นน้ำเอ่อท่วมจนเต็มขอบเวทีด้านหน้าก่อเกิดเป็นลำธารสายหนึ่ง แล้วชีวิตก็เริ่มต้นเมื่อตอนรุ่งอรุณที่ได้ยินเสียงไก่ขัน ชายคนหนึ่ง
หน้าส่วนตัว
11
0
0
