1 สิงหาคม 2558 00:23 น.
คีตากะ
ฟากฟ้าสูงเกินใจจะไขว่คว้า
จับจ้องตาหาเธอละเมอฝัน
หวังพบบ้างนางฟ้าล้ำลาวัลย์
บนสวรรค์ไกลลิบทิพย์วิมาน
เพียงเมฆจางรางเลือนที่เคลื่อนคล้อย
พบเพียงรอยมายาลวงตาผ่าน
ยังเหม่อมองปองหามาเนิ่นนาน
แม้ร้าวรานเพียงใดใจใฝ่คอย
จนวันหนึ่งซึ่งใจจวนใกล้ล้า
ละสายตาจากฟ้านั้นเคยมั่นสอย
พลันพบเจอเธอนี้ที่เฝ้าคอย
บนแดนดินใช่ลอยคล้อยนภา
ดั่งธิดาบนดินสิ้นโศกศัลย์
จิตผูกพันแต่เธอละเมอหา
เธอทักทายร่ายคำย้ำวาจา
เพียงสบตาต้องเพ้อละเมอครวญ
ไม่เคยรู้เธอนี้มีอยู่จริง
คุณค่ายิ่งสิ่งใดใจคิดหวน
เสียเวลามองฟ้าไกลใจทบทวน
ทุกสิ่งล้วนเป็นเพียงฝันอันเลื่อนลอย.....
12 เมษายน 2556 20:55 น.
คีตากะ
โปรดอย่าคิด...เสียงดัง...กังวานแว่ว...
จะแน่แน่วสัจจาพาหวั่นไหว
เพราะอากาศอาจนำถ้อยร้อยเรียงไป
บอกคนไกลให้รับรู้ก้องกู่ดัง...
โปรดอย่าคิด...เสียงดัง...ฟังชัดถ้อย...
จะร่วมร้อยดวงใจให้ความหวัง
เพราะแสงแดดยามเช้าเฝ้าแอบฟัง
คอยแจ้งยังใครหนึ่งซึ่งเดียวดาย...
โปรดอย่าคิด...เสียงดัง...ดั่งร่ำร้อง...
จะคู่ครองเคียงกันจิตมั่นหมาย
เพราะเดือนดาวพราวฟ้าจะแพร่งพราย
แพร่กระจายข่าวให้ใครได้ยิน...
โปรดอย่าคิด...เสียงดัง...คราพลั้งเผลอ...
จะละเมอเพ้อครวญชวนถวิล
เพราะสายลมพรมพลิ้วลิ่วยลยิน
จะโบยบินบอกเขาจนเข้าใจ...
โปรดอย่าคิด...เสียงดัง...ครั้งดึกดื่น...
จะรวยรื่นชื่นรักสักเพียงไหน
เพราะผืนดินยินแว่วแล้วจะไป
กระซิบให้ใครนั้นนอนฝันดี...
1 สิงหาคม 2558 00:24 น.
คีตากะ
บนถนนที่ยาวไกลใต้ฟ้ากว้าง
คืนน้ำค้างพร่างพรายกายเหน็บหนาว
แสงจันทร์ส่องครองฟ้าดาราพราว
ทุกย่างก้าวมีเพื่อนแท้แค่เพียงเงา
เรื่องราวหลากมากมายมลายลับ
ไปพร้อมกับกาลเวลาพาเงียบเหงา
เหมือนสายลมพรมพลิ้วลิ่วบางเบา
พัดพาเอาสิ่งต่างต่างร้างลาจร
เพียงเม็ดทรายลอยล่องท่องเวหน
ก่อนล่วงหล่นบนผืนทรายรายสลอน
เก็บเรื่องราวหลากรสกี่บทตอน
แอบซุกซ่อนซ้อนทับนับอนันต์
ฝากร่องรอยประทับแนบกับหมอน
ยามหลับนอนฟุ้งเฟ้อละเมอฝัน
ซากอดีตความหลังครั้งวานวัน
คล้ายหมอกควันสีจางรางรางไกล
โลกเดินทางเฉื่อยช้าเหมือนล้าเหนื่อย
สายน้ำเอื่อยรินหลั่งยังเลื่อนไหล
พบและพรากจากกันผันแปรไป
เหลือเพียงใจซ่อนความลับกับเงาจาง.....
1 สิงหาคม 2558 00:17 น.
คีตากะ
ณ โลกเหงาเปล่าร้างกลางป่าคน
ใจสับสนเรื่องราวยามก้าวผ่าน
คงโดดเดี่ยวเปลี่ยวใจให้ร้าวราน
จนเนิ่นนานเกินทนหมองหม่นทรวง
พบเจอเจ้าเข้าใจให้ไออุ่น
อ่อนละมุนงดงามตามห่วงหวง
แววตาเจ้าซื่อใสไร้เล่ห์ลวง
จำตกบ่วงแห่งรักเกินหักใจ
เพียรคอยเฝ้าดูแลแม้เหินห่าง
ถึงเส้นทางรางเลือนเหมือนหลงใหล
ยังคงมั่นมิผันแปรแพ้ทางไกล
ตามห่วงใยนานมาเหม่อหาคอย
แต่ความงามแห่งเจ้าที่เฝ้าหลง
ใครก็คงงมงายหมายเอื้อมสอย
จนสุดท้ายพ่ายใจคนใกล้กลอย
ทิ้งคนคอยห่างไกลให้ทุกข์ทน.....
12 เมษายน 2556 20:58 น.
คีตากะ
เสียงเรไรแว่วมาชายป่าเขา
คืนไร้เงาหนาวสั่นจันทร์ลับหาย
ลมเย็นเยียบพลิ้วผ่านลาญผิวกาย
ราวคมมีดกรีดกรายหมายทิ่มแทง
สร้างบาดแผลร่องรอยค่อยกระหน่ำ
คอยตอกย้ำซ้ำเดิมเริ่มแสลง
จนใจล้าพร่าผลาญพานสิ้นแรง
ท่ามคืนแห่งเหมันต์อันเลือดเย็น
กรงเล็บแห่งมัจจุราชผงาดเงื้อ
กางอยู่เหนือขุนเขาทอดเงาเห็น
จ้องคร่ากุมฉีกเชือดเลือดกระเซ็น
ด้วยความเย็นตัดขั้วตรงหัวใจ
พรากวิญญาณจากร่างกลางคืนเหน็บ
มิทันเจ็บส่งเสียงเพียงหลับใหล
ปราศถ้อยคำอำลาจะอาลัย
ลมหายใจขาดหายมลายเลือน
ชีวิตใยสั้นนัก...ราวผักปลา
ถูกเข่นฆ่าง่ายดายคล้ายมีดเฉือน
ชีวิตแล้วชีวิตเล่าเฝ้าลบเลือน
ทอดกายเกลื่อนแผ่นดินสิ้นรูปนาม
โน่นนกแห่งราตรีสีดำมืด
สายตาชืดเย็นชาน่าเกรงขาม
มันจับจ้องมองอยู่ทุกโมงยาม
เหนือเขตคามทั่วถิ่นบินเวียนวน.....
Calendar
Lovers
17 คน เลิฟคีตากะ
หน้าส่วนตัว
1300
