12 เมษายน 2556 21:09 น.
คีตากะ
จำได้ไหม เดือนดาวเจ้าเคยสร้าง
โลกเคยร้างกลับกลายพร่างพรายฝัน
หว่านพืชลงตรงดินถิ่นเพาะพันธุ์
ทุกสิ่งนั้นพลันเกิดกำเนิดมา
ฤาลืมแล้วเจ้าเป็นใครในแมนสรวง
เคยเด่นดวงเกรียงไกรเพียงไหนหนา
สร้างสรรค์สิ่งยิ่งใหญ่ในโลกา
ทั้งเหนือฟ้าใต้ฟ้าหาใครเกิน
สิ่งใดกันกั้นขวางเส้นทางไว้
บดบังใจมืดมิดจิตห่างเหิน
ถูกจองจำจำทนจนนานเกิน
หลงเพลิดเพลินอารมณ์อันสมใจ
เจ้าจึงล้าสิ้นแรงจะแข่งขัน
กลายหวาดหวั่นดวงจิตคิดหวั่นไหว
รอเวลาพร่าผลาญเนิ่นนานไป
จนหัวใจเฉื่อยชาอ่อนล้าลง
จ้องมองเพียงกำแพงอันแข็งแกร่ง
จิตคลางแคลงสงสัยใจลุ่มหลง
เดินวนไปในกรอบเพียงรอบวง
ชีพปลดปลงพักผ่อนนอนเอกา
แดนจองจำแห่งนี้มีใครสร้าง
เป็นเจ้าวางแบบแปลนอย่างแน่นหนา
เสาต้นนั้นนั่นคานสร้างสานมา
ทั้งหลังคาหน้าต่างเจ้าสร้างทำ
คืนและวันโหยหาเพียงอาหาร
มาเจือจานร่างกายหมายอิ่มหนำ
เพื่อจะหลับพับร่างอย่างระกำ
ทุกเช้าค่ำเยี่ยงนี้เนิ่นปีมา
ในใจเจ้ามีกุญแจแค่เพียงไข
ก้าวออกไปเท่านั้นพลันหรรษา
ภายนอกมีที่งดงามอร่ามตา
รอเจ้ามาครอบครองฉลองชัย
ฤาสิ้นแล้วความหวังพ่ายพังยับ
สาบสูญลับจากจิตคิดสงสัย
สิ้นศรัทธาล้าอ่อนอาวรณ์ใจ
ราวเทียนไขมอดดับอับแสงลง....
12 เมษายน 2556 21:10 น.
คีตากะ
สหายเอ๋ย....จงมองแล้วตรองคิด
โลกพลาดผิดมรรคามาสับสน
แบ่งฝักฝ่ายหลายหมู่ดูชอบกล
ปัจเจกชนแตกแยกแหวกมรรคา
สหายเอ๋ย....จงมองแล้วตรองเถิด
ผู้ประเสริจกลายทรามตามตัณหา
เหตุความหลงผงฝุ่นหนุนนัยน์ตา
ทิ้งอหิงสาล้างผลาญระรานกัน
สหายเอ๋ย....จงมองแล้วตรองไตร่
ผู้เป็นใหญ่หลงผิดคิดหยามหยัน
ขาดเมตตาอาทรลิดรอนกัน
ถือตนนั้นเป็นใหญ่ไม่ฟังคำ
สหายเอ๋ย....จงมองแล้วตรองตริ
ความชั่วผลิเบ่งบานพานถลำ
ครอบคลุมโลกโยกไหวไร้ซึ่งธรรม
ชนสร้างกรรมหนักหนาสาหัสนาน
สหายเอ๋ย....จงมองแล้วตรองตรึก
ห้วงกรรมลึกล้ำนักเกินจักสาน
สรรพสิ่งทิ้งร่างร้างวิญญาณ
เกลื่อนประจานแผ่นดินสุดสิ้นกัลป์......
1 สิงหาคม 2558 00:25 น.
คีตากะ
รักคนชอบโชว์เบอร์...ใจเพ้อหนัก
สุดจะหักห้ามจิตคิดลุ่มหลง
คนขี้เหงาเศร้าสร้อยคอยพะวง
รอเธอส่งคลื่นหาทุกนาที
รักคนชอบโทรมา...อาการหนัก
เกิดไปรักคนไกลใจบินหนี
ว้าวุ่นจังนั่งเหม่อเพ้อทุกที
รอคนดีโทรหาเหว่ว้าคอย
รักคนชอบก่อกวน...ป่วนใจหนัก
โชว์เบอร์ทักยามเผลอเหม่อใจหงอย
ส่งเสียงหวานผ่านเบอร์พาเหม่อลอย
มาสำออยออดอ้อนอาทรกัน
รักคนชอบส่งเสียง...สำเนียงใส
มาห่วงใยเสมอพาเพ้อฝัน
คิดไปไกลใจเอ๋ยเคยเงียบงัน
ต้องแปรผันเพราะเธอโชว์เบอร์มา
1 สิงหาคม 2558 00:33 น.
คีตากะ
ค่ำคืนเปลี่ยวเดียวดายจันทร์หายลับ
แสงดาวดับล่องหนบนเวหา
หนึ่งเงาร่างรางเลือนเหมือนวิญญาณ์
ติดตามหาความรักเพรียกชักนำ
บนถนนด้นดั้นหาหวั่นท้อ
เพื่อสานต่อหัวใจไม่ถลำ
ห้วงรู้สึกลึกเร้นเป็นสื่อนำ
คอยตอกย้ำภายในให้มุ่งจร
เบื้องหลังม่านความมืดเย็นชืดจิต
ฝากชีวิตกับชะตาคราห่างหมอน
มีสายลมห่มกายคล้ายอาภรณ์
พฤกษ์ดงดอนผ่านผันดุจฝันงาม
แสงริบหรี่พริบพริบไกลลิบฟ้า
ยังโหยหาหวังพบลบคำถาม
ค้างคาทรวงล่วงมาพร่านิยาม
ค้นความงามแห่งรักประจักษ์ใจ
เสียงความรักเรียกหาคืนฟ้าหม่น
จากตัวตนล้ำลึกนึกหวั่นไหว
สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นวันเหงาใจ
ขอได้ไหมที่รักเผยพักตรา.....
1 สิงหาคม 2558 00:34 น.
คีตากะ
เธอคือเงา...ที่หายมลายลับ
ไปพร้อมกับห้วงกาลเนิ่นนานแสน
ถูกลืมเลือนกับเดือนปีที่ทดแทน
ชีวิตแคลนขาดไปไม่สมบูรณ์
เธอคือใจ...ครึ่งหนึ่งซึ่งขาดเสี้ยว
จึงห่อเหี่ยวผ่านวันอันสาบสูญ
ชีวาพร่องล่องลอยพลอยอาดูร
ทุกข์ท้อทวีคูณเพิ่มพูนใจ
เธอคือถ้อย...ร้อยกรองที่พร่องหาย
บนผืนทรายแห่งสำนึกจารึกไข
เนื้อความเขียนเพี้ยนผิดลิขิตนัย
ความหมายไกลเจตนาแห่งกวี
เธอคือเสียง...ดนตรีที่ขาดหาย
บรรเลงร่ายผิดทำนองของวิถี
ฟังแปร่งหูดูต่างทางดนตรี
นำชีวีพลาดผิดจิตฟั่นเฟือน
เธอคือภาพ...อีกครึ่งซึ่งขาดวิ่น
จึงสูญสิ้นความงามยามถูกเฉือน
ขาดตรงกลางหว่างทางจางลบเลือน
ถูกบิดเบือนรูปลักษณ์ประจักษ์ตา
เธอคือฝัน...งดงามยามดื่นดึก
ครารำลึกอิ่มจิตคิดโหยหา
ประโลมใจให้สุขปลุกชีวา
สร้างคุณค่าประสบการณ์เบิกบานทรวง
เธอคือรัก...หวานชื่นคืนไออุ่น
อ่อนละมุนอ่อนไหวใจแหนหวง
เติมแรงใจให้ล้นท้นในทรวง
หลุดพ้นบ่วงความกลัวชั่วนิรันดร์
Calendar
Lovers
17 คน เลิฟคีตากะ
หน้าส่วนตัว
1461
